Eindrapportage archeologische opgraving (4545.001) Hoofdweg 12 te Loenen

<p>Resultaten en conclusie opgraving<br>De opgraving bevestigd de resultaten dat er binnen het plangebied al veel verstoringen hebben plaatsgevonden. Deze verstoringen zijn scherp begrensd in het vlak en bevatten bevat puin, sintels en plastic. Het van nature gevormde oorspronkelijke bodemprofiel was slechts bij één gedocumenteerd profiel nog deels intact zichtbaar, in de vorm van een restant van de Bws-/BC-horizont en was onderdeel van een holtpodzolgrond (bruine bosgrond). In de recent geroerde/verstoorde bodemopbouw is het plaggendek opgemengd. Een apart te onderscheiden cultuurlaag is niet waargenomen. </p><p>In die delen van het plangebied waar geen verstoringen zijn aangetroffen, zijn sporen van paalkuilen en kuilen gevonden, waarbij sprake is van één sporenniveau. Vondstmateriaal van voornamelijk Kogelpotaardewerk duiden erop dat de sporencluster in het noordelijke en centraal-noordelijke deel van het plangebied tot een gebouwenstructuur kan behoren die waarschijnlijk dateert uit de 10e/11e eeuw. Er kunnen geen duidelijke uitspraken worden gedaan tot welk type gebouwstructuur deze sporen behoren. Wellicht dat de paalsporen van grote omvang in het uiterst noordelijke deel van het plangebied behoren tot een oost-west georiënteerde (boerderij)structuur die verder ten noorden van de noordelijke putgrens doorloopt of heeft doorgelopen. Op basis van de vorm, grootte en vulling van de sporen wordt gedacht aan een boerderij die valt binnen de Gasselte bouwtraditie. In enkele paalsporen in het zuidelijke deel van het plangebied zijn fragmenten Siegburg aardewerk aangetroffen en deze duiden op een tweede, jongere bewoningsfase in de 14e eeuw. Ook hier geldt dat er onvoldoende aanwijzingen om een duidelijke uitspraak te kunnen doen tot welk type gebouwstructuur behoort. Wellicht behoren de sporen tot het meest noordelijke deel van een woonerf. De aangetroffen archeologie zal waarschijnlijk deel uitmaken van de historische dorpskern van Loenen, waarvan de eerste vermelding in historische bronnen stamt uit 838 na Chr.</p>