ปัญหาการใช้บัญชีแนบท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาเป็นเงื่อนไขในการจับผู้กระทำความผิดซึ่งหน้าตามกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไทย: ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาฝรั่งเศส

การยึดโยงให้บัญชีแนบท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาเป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไขในการจับผู้กระทำความผิดซึ่งหน้าได้โดยไม่ต้องมีหมายจับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาอาจเกิดปัญหาในทางปฏิบัติหลายประการ ได้แก่ ประการแรก บัญชีท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญายังคงอ้างอิงตามฐานความผิดในกฎหมายลักษณะอาญาจึงทำให้เป็นภาระแก่ผู้ใช้งานกฎหมายในทางปฏิบัติที่ต้องเทียบเคียงฐานความผิดในกฎหมายลักษณะอาญามาเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาอีกครั้งด้วยตนเอง ประการที่สอง ฐานความผิดที่ถูกระบุไว้ในบัญชีท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของจับความผิดซึ่งหน้าที่มีความจำเป็นเร่งด่วน เนื่องจากคาดหวังให้ผู้ที่พบเจอความผิดซึ่งหน้าต้องตรวจสอบได้ว่าความผิดที่ตนจะเข้าไปจับกุมเป็นความผิดที่ถูกระบุไว้ในบัญชีท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาหรือไม่ และประการสุดท้าย บัญชีแนบท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากำหนดฐานความผิดไว้จำนวนจำกัดและไม่ครอบคลุมการใช้งานในทางปฏิบัติ การวิจัยนี้จึงทำการศึกษาประเด็นปัญหาข้างต้นด้วยการวิจัยจากเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมด (Documentary research) และใช้วิธีการเปรียบเทียบ (Comparative Approach) กับการจับความผิดซึ่งหน้าในกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาของประเทศฝรั่งเศส เพื่อหาทางแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับการจับความผิดซึ่งหน้าที่ต้องใช้บัญชีท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ทั้งนี้ ผลการศึกษา พบว่า ควรให้บุคคลใดก็ตามที่พบเจอการกระทำความผิดซึ่งหน้ามีอำนาจจับได้ เพื่อให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของการจับความผิดซึ่งหน้าและให้ยกเลิกเงื่อนไขการจับความผิดซึ่งหน้าที่ไปยึดโยงกับบัญชีแนบท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา และเปลี่ยนไปพิจารณาจากโทษและความร้ายแรงที่สอดคล้องกับความเป็นจริงแทน หรือหากยังคงยึดโยงกับบัญชีแนบท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาควรมีการแก้ไขฐานความผิดในบัญชีแนบท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาให้เป็นปัจจุบันและสอดคล้องกับความเป็นจริงในทางปฏิบัติ