Bouwhistorisch onderzoek Napoleonschuur

De schuur aan de Inlaag 8 in Scharendijke, bekend als de “Napoleonschuur”, is een houten opslaggebouw waarvan de oudste kern waarschijnlijk dateert uit de 18e eeuw. Archiefverwijzingen naar een keet in de inlaag in 1704, 1781 en 1795 wijzen op mogelijk vroeg gebruik als onderkomen of opslagplaats. Met zekerheid is de schuur aanwezig op de kadastrale kaart van 1818, in eigendom van het Waterschap Schouwen en gebruikt voor opslag van dijk- en strandmaterialen. Het oorspronkelijke volume bestond uit een rechthoekige plattegrond met gepotdekselde houten wanden op een plint van ijsselsteentjes en een schilddak gedekt met gesmoorde holle pannen. Belangrijke constructieve kenmerken zijn de houten dekbalkgebinten met schaarspanten, pen-en-gatverbindingen, en duimgehengen van het luik in de rechtergevel die teruggaan tot de bouwtijd.
In de loop van de 20e eeuw zijn verschillende bouwfasen herkenbaar. Rond 1950 is de schuur ingekort van 26 naar 17,6 meter lengte, zichtbaar in de afwijkende achtergevel met machinale baksteen. Ook in deze periode werden stalen ramen toegevoegd en delen van de betimmering en plint vernieuwd. Latere ingrepen illustreren het voortgezet gebruik als dijkmagazijn voor het waterschap. Cultuurhistorisch is de schuur van hoge waarde door haar functie in de waterstaatsgeschiedenis van Schouwen en haar zeldzaamheid als houten, zwartgeteerde waterschapsloods in Zeeland.