Heldringstraat 12, Maassluis (gemeente Maassluis)

ADC ArcheoProjecten heeft in juli 2021 een bureauonderzoek uitgevoerd naar de kans op de aanwezigheid van archeologische waarden op de locatie Heldringstraat 12 in Maassluis, gemeente Maassluis. Op basis van het bureauonderzoek is een gespecificeerde verwachting opgesteld. Het plangebied is landschappelijk gezien gelegen in het Maasmond estuarium. Op basis van aardkundige gegevens kan worden afgeleid dat de ondergrond hoofdzakelijk uit een mariene zanden en kleien (Laagcomplex van Delfland en het Laagcomplex van Westland) bestaat. Op 11,0 m –NAP (circa 13,1 m –mv) kan mogelijk sprake zijn van een fossiele stroomgordel, de stroomgordel van Pijnacker, waarvan de actieve fase in het Laat-Mesolithicum gedateerd is. Hoewel op grond van de diepteligging weinig over deze stroomgordel bekend is, is het niet uit te sluiten dat de oeverzones in het Laat-Mesolithicum of Vroeg-Neolithicum een ondergrond hebben gevormd voor bewoning. Tot op heden zijn echter geen vindplaatsen bekend op aan deze stroomgordel gerelateerde afzettingen. In het waddenlandschap kan sprake zijn geweest van bewoning op oevers van actieve kreken en geulen en op inversieruggen. In de afzettingen van het Laagcomplex van Delfland en het Laagcomplex van Westland moet daarom rekening worden gehouden met vindplaatsen uit de periode Bronstijd tot en met Romeinse tijd. Een archeologisch niveau zal zich manifesteren als een ‘vuile laag’ met kleine fragmenten aardewerk en houtskool. De kans bestaat echter dat een eventueel aanwezig niveau door de latere vorming van mariene geulen is geërodeerd. Indien dit niet het geval is, kunnen resten door afdekking met klei goed geconserveerd zijn. In de Middeleeuwen werden de oevers van de Maasmonding ontgonnen. Eventuele sporen hiervan zijn in de top van de afzettingen van het Laagcomplex van Westland aan te treffen. In de Late Middeleeuwen werden de oevers voorzien van doorgaande dijken. Omstreeks 1340 n.Chr. ontstond rond de Monsterse Sluis (circa 450 m ten zuidoosten van het plangebied) de nederzetting Maassluis en in de daarop volgende periode werd vermoedelijk de dijk langs het Noordgeer aangelegd. Op basis van oude kaarten moet worden aangenomen dat deze dijk in de jaren dertig van de vorige eeuw ten behoeve van de verbreding van het oppervlaktewater (van circa 20 naar de huidige 35 m) nagenoeg volledig is afgegraven. Het plangebied lijkt niet ter plaatse van het tracé van de dijk gesitueerd te zijn, zoals in een onderzoek voor een direct aangrenzende locatie wordt gesuggereerd, maar grotendeels net ten zuidwesten ervan. De kans op het aantreffen van laat- of postmiddeleeuwse ophogingslagen worden daarom als laag inschat. Alleen in het uiterste zuidoosten, waar het dijktracé een knik maakte, is mogelijk nog een restant van een dijkophoging aanwezig. De bovengrond heeft een dikte van minimaal 120 tot 170 cm en wordt gevormd door een (sub)recent opgebracht pakket zand met daarop beton- of asfaltverharding. In de bovengrond zijn derhalve geen waardevolle archeologische resten te verwachten.