Zoetermeer, Dorpsstraat 147-149, Gemeente Zoetermeer (ZH.)

<p>In opdracht van dhr. E. van den Brink, heeft De Steekproef op 3 september 2015 een waarderend archeologisch onderzoek uitgevoerd aan de Dorpsstraat 147 – 149 te Zoetermeer, gemeente Zoetermeer, provincie Zuid-Holland, in opdracht van dhr. E. van den Brink, in verband met het voornemen hier een huis te bouwen. Er is één proefsleuf gegraven met een lengte van 22 meter en een breedte van 2 meter. Er is een vlak aangelegd op een diepte van 1 meter beneden maaiveld. Het plangebied ligt in het voormalige Zegwaart, dat tegenwoordig deel uitmaakt van Zoetermeer. De ontginningsnederzetting Zegwaart is in de 13e eeuw ontstaan. Doordat het veen rondom Zegwaart is ontgonnen, bleef de nederzetting zelf liggen op een veenrestdijk. In de loop van de eeuwen is deze verder opgehoogd door middel van afval en sloopmateriaal van eerdere bebouwingsfasen. Op basis van oud kaartmateriaal is duidelijk geworden dat in het plangebied zelf pas vanaf het midden van de 20e eeuw met zekerheid bebouwing aanwezig is geweest in de vorm van schuurtjes.</p><p>In de proefsleuf is in het zuidelijk deel een vergraving aangetroffen, die deels is opgevuld met (sub)recent materiaal. In het vlak is ter hoogte van deze vergraving een spoor van enkele in de lengte richting geplaatste kleine houten paaltjes gevonden. Mogelijk het restant van een fundering op palen. Het is goed mogelijk dat de opgevulde vergraving het gevolg is van het verwijderen van de funderingsresten (een uitbraaksleuf). Op basis van de stratigrafie kan geconcludeerd worden dat de fundering niet vroeger kan dateren dan uit de 18e eeuw. Gezien de ligging van de sporen ten opzichte van de bebouwing op kaartmateriaal uit de 20e eeuw, zou het ook kunnen gaan om funderingsresten die behoren tot deze bebouwing.</p><p>In de noordkant van de proefsleuf is een fundering van bakstenen blootgelegd. Het betreffen los op vergraven veen geplaatste, hergebruikte bakstenen. Gezien de omvang heeft er een lichte muur op gestaan. Ook deze funderingsresten kunnen gedateerd worden tussen de 18e en de 20e eeuw.</p><p>De bodemopbouw in het zuidelijk deel van de put bestaat uit dempingslagen van een vergraving, daaronder vergraven veen en daaronder natuurlijk veen. Het vergraven veen is niet ouder dan de 18e eeuw. In het noordelijk deel van de proefsleuf is een ophogingslaag aangetroffen, met daaronder dezelfde vergraven veenlaag. Natuurlijk veen is hier niet zichtbaar, maar zal op een dieper niveau aanwezig zijn. <br>Omdat de aangetroffen archeologische resten dusdanig slecht en gefragmenteerd bewaard zijn gebleven, wordt de vindplaats niet behoudenswaardig geacht. Geadviseerd wordt om geen archeologisch vervolgonderzoek uit te laten voeren.</p>