Landbouwkundige geschiktheid voor weidebouw/veeteelt

De rapportage is opgesteld op verzoek van het ministerie LNV met als doel te onderzoeken of er argumenten zijn om vruchtbare landbouwgronden te beschermen.

Vruchtbare landbouwgronden zijn in de rapportage gedefinieerd als gronden die geschikt zijn voor landbouw op basis van fysische, chemische en biologische eigenschappen, waarbij het gaat om maximale gewasopbrengst bij minimale belasting van het milieu en minimaal gebruik van hulpstoffen.

De kaarten Landbouwkundige geschiktheid van akkerbouw en weidebouw zijn opgesteld door middel van bepaling van de verminderde opbrengst (opbrengstdepressie) ten opzichte van optimale bodemkundige en hydrologische omstandigheden waarbij meststoffen en bestrijdingsmiddelen voldoende voorhanden zijn, maar beregening niet. De opbrengstdervingspercentages voor wateroverlast en vochttekort bepaald.
Gronden met opbrengstdervingspercentages van 0-15% zijn landbouwkundig het beste geschikt voor akkerbouw en weidebouw, 15-40% minder geschikt voor landbouw maar in gebruik dankzij de vele hulpmiddelen (meststoffen, beregening e.d.). >40% beperkt geschikt voor landbouw. Zoals in de definitie aangeven is de milieubelasting onderdeel van de bodemvruchtbaarheid. In de rapportage is de landbouwkundige geschiktheid gecombineerd met milieubelasting met fosfor en koper. Uit rapportage blijkt dat een deel van Nederland niet ‘vruchtbaar’ gedefinieerd kan worden vanwege de huidige milieudruk en/of kwaliteit.

NB. De kaart heeft betrekking op gebieden die rond 1900 al in landbouwgebruik waren (zie 5.1) de landbouw gronden in de drooggelegde polders na 1900. De gebieden die in 1900 al in gebruik waren als landbouwgrond zijn te beschouwen als relatief geschikte gronden en in ieder geval geschikter dan de gronden die destijds natuur waren en later ontgonnen zijn. In Zuid-Holland hebben na 1900 na genoeg geen ontginningen meer plaats gevonden.

Data voor figuur 5.3 uit Alterra-rapport 1693
Opbrengstdepressie bij grasland door wateroverlast en vochttekort.
Uitgedrukt in % van potentiele opbrengst. Zowel bij vochttekort als bij wateroverlast treedt er groeivertraging op. Bij natte gronden komt de groei in het voorjaar later op gang, tevens treden er verliezen op door vertrapping en bevuiling van het gras en groeivertraging door vertrapping van de zode.

本报告应荷兰农业、自然与食品质量部（LNV）之邀编制，旨在探讨保护肥沃耕地的必要性。报告中，肥沃耕地被定义为基于物理、化学和生物特性适宜农业生产的土地，其特点在于在最小化环境负担和减少辅助物质使用的前提下，实现作物产量的最大化。

所编制的耕地农业适宜性及牧场适宜性地图，通过确定相较于充足肥料和农药供应但无灌溉条件下的最佳土壤和水利条件下的减产（产量衰减率）来制定。确定了水灾和干旱条件下的产量衰减百分比。

产量衰减率在0-15%之间的土地，在农业上最为适宜用于耕作和牧场；15-40%的衰减率表明土地在农业上的适宜性降低，但得益于多种辅助手段（如肥料、灌溉等）仍在使用中；超过40%的衰减率则限制了土地的农业利用。正如定义所指出的，环境负担是土壤肥力的一部分。报告中，农业适宜性与磷和铜的环境负担相结合。报告显示，由于当前的环境压力和质量问题，荷兰部分地区无法被定义为‘肥沃’。

请注意，本地图所涉及的区域为1900年之前已开始农业使用的地区（参见5.1节），以及1900年之后被排干的湖泊地区的农业用地。1900年之前已用作农业耕地的区域被视为相对适宜的耕地，且无论如何，其适宜性都高于当时为自然状态且后来被开发的土地。在荷兰，自1900年后，再也没有发生新的开垦。

数据来源于Alterra报告1693中的图5.3。

草地在水灾和干旱条件下的产量衰减，以潜在产量的百分比表示。无论是干旱还是水灾，都会导致生长速度减慢。在湿润的土地上，春季生长开始较晚，同时由于泥泞和污染以及草地和生长物的压塌，会导致损失。生长速度的减慢还由于生长层的压塌。