อุดมการณ์ของชนชั้นกลางไทยในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ ว. วินิจฉัยกุล

วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์นี้ คือการศึกษาอุดมการณ์ของชนชั้นกลางที่ปรากฏนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ ว.วินิจฉัยกุล โดยอาศัยแนวทางการวิเคราะห์แบบประวัติศาสตร์นิยมใหม่ และแนวทางการวิเคราะห์อุดมการณ์ ผลจากการศึกษา พบว่านวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ ว. วินิจฉัยกุล ได้รับการประพันธ์ขึ้นในช่วงทศวรรษ 2520 จนถึง 2550 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เศรษฐกิจของประเทศกำลังเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องจนทำให้ชนชั้นกลางขยายตัวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ขณะเดียวกัน รัฐบาลไทยในช่วงเวลาดังกล่าว พยายามที่จะเผยแพร่อุดมการณ์อนุรักษ์นิยม และกษัตริย์นิยมเพื่อสร้างความเป็นเอกภาพทางการเมือง บริบทดังกล่าว ส่งผลให้อุดมการณ์ 4 รูปแบบ กลายเป็นอุดมการณ์ที่แพร่กระจายอยู่ในสังคม และปรากฏให้เห็นในตัวบทของนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ ว. วินิจฉัยกุลในรูปแบบที่แตกต่างกัน อุดมการณ์แรกที่ปรากฏให้เห็น คืออุดมการณ์ชนชั้นกลางที่ได้รับการนำเสนอผ่านคุณค่า ที่ตัวละครหลักใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต ได้แก่ ความมุ่งมั่นต่อความสำเร็จที่เป็นรูปธรรม การยึดมั่นในความเป็นปัจเจกชน และการให้คุณค่ากับความเสมอภาค อุดมการณ์ที่สองที่ปรากฏให้เห็นในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ ว. วินิจฉัยกุล คือ อุดมการณ์สตรีนิยมที่มุ่งวิพากษ์ธรรมเนียมการมีภรรยาหลายคนและเชิดชูตัวแบบของ “หญิงสมัยใหม่” ที่มีความรู้และสามารถเลี้ยงดูตนเองได้ อย่างไรก็ตาม แม้นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ ว. วินิจฉัยกุลจะนำเสนออุดมการณ์ที่มีลักษณะก้าวหน้า แต่นวนิยายเหล่านี้ก็ยังมีองค์ประกอบของอุดมการณ์อนุรักษ์นิยม และกษัตริย์นิยมที่ให้ความสำคัญกับลำดับชั้นทางสังคม ยึดมั่นใจขนบธรรมเนียมประเพณี และมองสถาบันพระมหากษัตริย์ในฐานะที่เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาติ ส่งผลให้โดยอุดมการณ์ชนชั้นกลางและอุดมการณ์สตรีนิยมในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของ ว. วินิจฉัยกุล ถูกกำกับอยู่ด้วยอุดมการณ์อนุรักษ์นิยมและกษัตริย์นิยมที่ดูจะมีอิทธิพลต่อความรับรู้ของผู้อ่านมากกว่า