การนำแนวทางการไม่ควบคุมตัวจากกลยุทธ์การลดความแออัดในเรือนจำของ UNODC มาประยุกต์ใช้ในการจัดทำยุทธศาสตร์การลดความแออัดในเรือนจำสำหรับประเทศไทย

วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ 4 ประการ (1) เพื่อศึกษาแนวคิดและหลักการไม่ควบคุมตัวจากกลยุทธ์การลดความแออัดในเรือนจำของ UNODC (ข้อกำหนดโตเกียว) (2) เพื่อศึกษาความสอดคล้องระหว่างกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการไม่ควบคุมตัวและแนวทางการลดความแออัดในเรือนจำของประเทศไทยและต่างประเทศ และ (3) เพื่อศึกษาความคิดเห็นและข้อเสนอแนะในการประยุกต์ใช้แนวทางการไม่ควบคุมตัวจากกลยุทธ์การลดความแออัดในเรือนจำของ UNODC (ข้อกำหนดโตเกียว) ในการจัดทำยุทธศาสตร์การลดความแออัดในเรือนจำสำหรับประเทศไทย และ (4) นำเสนอแนวทางการจัดทำยุทธศาสตร์การลดความแออัดในเรือนจำสำหรับประเทศไทย การวิจัยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการวิจัยเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 28 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้างเป็นเครื่องมือวิจัย และนำมาวิเคราะห์เนื้อหาและเปรียบเทียบข้อมูล และนำเสนอการอภิปรายผลเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า (1) แนวคิดและหลักการของ UNODC สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการจัดทำยุทธศาสตร์การลดความแออัดในเรือนจำสำหรับประเทศไทยได้ 2) กฎหมาย การไม่ควบคุมตัวและแนวปฏิบัติในการลดความแออัดในเรือนจำของประเทศไทยมีความสอดคล้องกับแนวคิดและหลักการของ UNODC รวมถึงกฎหมายและแนวปฏิบัติดังกล่าวของต่างประเทศที่ได้วิจัย 3) การจัดทำยุทธศาสตร์การลดความแออัดในเรือนจำสำหรับประเทศไทยควรจะต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมในด้านผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น และพิจารณาว่าการนำแนวทางของ UNODC มาประยุกต์ใช้จะต้องดำเนินการอย่างไร และ 4) รัฐบาลควรริเริ่มนโยบายและกำหนดเป้าหมายในการลดความแออัดในเรือนจำ และจัดให้ทุกภาคส่วนได้ทำงานและวางแผนร่วมกันในทุกขั้นตอน รวมทั้งส่งเสริมการวิจัยเกี่ยวกับปัญหาความแออัดในเรือนจำเพิ่มเติม เพื่อนำผลการศึกษามาปรับใช้ในการพัฒนายุทธศาสตร์การลดความแออัดในเรือนจำต่อไป