มาตรการที่เหมาะสมของผู้เป็นโรคทางจิตเวชที่ไม่ได้รับการคุ้มครองตามมาตรา 65: ศึกษากรณีความผิดปกติทางบุคลิกภาพและโรคชอบขโมย

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงมาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมสำหรับผู้กระทำความผิดเป็นโรคทางจิตเวชที่ไม่ได้รับการคุ้มครองจากมาตรา 65 ประมวลกฎหมายอาญา ได้แก่ ความผิดปกติทางบุคลิกภาพ (Personality disorders) กับ โรคชอบขโมย (Kleptomania) ซึ่งเป็นการศึกษาโดยรวบรวมและทบทวนข้อมูลที่เป็นเอกสารทางวิชาการ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง โดยขอบเขตของศึกษาจะเป็นการศึกษาถึงคำนิยามและการวินิจฉัยความรับผิดทางอาญา รวมถึงมาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมกับผู้ที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพกับโรคชอบขโมยโดยการศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ เพื่อนำมาตรการทางกฎหมายของต่างประเทศมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับบริบทของประเทศไทยจากการศึกษา พบว่า เนื่องจากประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 มีปัญหาเรื่องของการใช้คำนิยาม โดยบางถ้อยคำที่ใช้กำหนดเหตุวิกลจริตกับผู้ที่เป็นโรคทางจิตเวชในมาตรา 65 นั้นมิใช่ถ้อยคำที่ใช้กันในทางจิตเวชศาสตร์แต่อย่างใดซึ่งส่งผลทำให้การตีความหมายในทางกฎหมายอาญา ทำให้ไม่สามารถตีความได้ถึงผู้ป่วยโรคจิตเวชประเภทอื่นได้ ๆ นอกเหนือจากที่มาตรา 65 กำหนดไว้ จึงไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์เพื่อใช้คุ้มครองผู้ที่มีความผิดปกติทางจิตได้อย่างยุติธรรมอย่างแท้จริงอีก ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นผลทำให้ผู้ที่เป็นโรคทางจิตเวชไม่ได้รับการคุ้มครองจากมาตรา 65 ทั้งที่ ๆ บุคคลดังกล่าวจัดว่าเป็นผู้ป่วยซึ่งควรได้รับการบำบัดรักษา นอกจากนี้ยังส่งผลกับการใช้มาตรการการลงโทษทางอาญาแก่ผู้ที่มีความผิดปกติทางจิตนั้นเป็นไปอย่างไม่เหมาะสมซึ่งขัดต่อวัตถุประสงค์ในการลงโทษและหลักการลงโทษให้เหมาะสมแต่ละบุคคลซึ่งอาจทำให้ผู้กระทำความผิดอาจมีโอกาสกลับมากระทำความผิดซ้ำงานวิจัยนี้ ผู้เขียนจึงเสนอแนะให้มีการปรับปรุงประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 เพื่อหาแนวทางมาตรการทางกฎหมายที่รองรับผู้กระทำความผิดเป็นโรคทางจิตซึ่งไม่ได้รับการคุ้มครองตามมาตรา 65 และเหมาะสมกับสภาพสังคมไทยในปัจจุบัน