การสัมผัสภาษาของผู้พูดภาษาไทใหญ่ในชุมชนบ้านเวียงหวาย ตำบลม่อนปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่: รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์

รายงานวิจัยเรื่อง “การสัมผัสภาษาของผู้พูดภาษาไทใหญ่ในชุมชนบ้านเวียงหวาย ตำบลม่อน ปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประเภทคำยืมภาษาไทยเหนือและ ภาษาไทยมาตรฐาน รวมถึงลักษณะการสัมผัสภาษาโดยการยืมคำของผู้พูดภาษาไทใหญ่ นอกจากนี้ยัง ศึกษาปัจจัยที่ทำให้เกิดการสัมผัสภาษาของผู้พูดภาษาไทใหญ่ในชุมชนบ้านเวียงหวาย ตำบลม่อนปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ โดยเก็บข้อมูลจากผู้พูดภาษาไทใหญ่ 3 ระดับอายุ ได้แก่ ผู้พูดภาษาไท ใหญ่ที่มีอายุ 20-25 ปี จำนวน 5 คน ผู้พูดภาษาไทใหญ่ที่มีอายุ 40-45 ปี จำนวน 5 คน และผู้พูด ภาษาไทใหญ่ที่มีอายุ 60-65 ปี จำนวน 5 คน รวมทั้งหมด 15 คน ผลการวิจัยพบว่า ผู้พูดภาษาไทใหญ่ในชุมชนบ้านเวียงหวาย ตำบลม่อนปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ใช้ทั้งภาษาไทใหญ่และได้ยืมคำจากภาษาไทยเหนือและภาษาไทยมาตรฐานมาใช้ด้วยกล่าวคือ มีการใช้คำศัพท์ทั้งหมด 1,871 คำ แบ่งได้เป็นคำศัพท์ภาษาไทใหญ่จำนวน 836 คำ คำยืมภาษาไทยเหนือจำนวน 733 คำ และคำยืมภาษาไทยมาตรฐานจำนวน 302 คำ ทั้งนี้คำยืมที่เป็นคำนามมีจำนวนมากที่สุด รองลงมาคือคำกริยา คำวิเศษณ์ และคำสรรพนามตามลำดับ ส่วนคำบุพบทคำเชื่อม คำลงท้าย คำอุทาน และคำปฏิเสธ มีการยืมคำมาใช้แต่มีจำนวนไม่มากนักด้านลักษณะการสัมผัสภาษาโดยการยืมคำของผู้พูดภาษาไทใหญ่ในชุมชนบ้านเวียงหวาย ตำบลม่อนปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ผู้วิจัยพบรูปแบบการสัมผัสภาษาอันเนื่องมาจากการยืม คำศัพท์ โดยแบ่งได้เป็น 3 รูปแบบ คือ การยืมแบบทับศัพท์ การยืมแบบการปนภาษา และการยืม แบบผสม ซึ่งปรากฏทั้งคำมูล คำผสาน และคำผสมสำหรับการสัมผัสภาษาโดยการยืมคำเกิดจากปัจจัยทางสังคม 4 ปัจจัย ได้แก่ ปัจจัยด้านเพศปัจจัยด้านอายุและการศึกษา ปัจจัยด้านถิ่นที่อยู่อาศัยและกลุ่มชาติพันธุ์ และปัจจัยด้านอาชีพ ซึ่งปัจจัยต่าง ๆ เหล่านี้ล้วนมีอิทธิพลต่อการใช้ภาษาของผู้พูดภาษาไทใหญ่ ทำให้ภาษาไทใหญ่ที่ใช้กันในชีวิตประจำวันของผู้พูดภาษาไทใหญ่ในชุมชนบ้านเวียงหวาย ตำบลม่อนปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ เกิดการเปลี่ยนแปลง