Papelaan 59, Voorschoten Gemeente Voorschoten

<p>In opdracht van WBM Wassenaarse Bouwmaatschappij BV heeft IDDS Archeologie in november 2015 een archeologisch bureauonderzoek en een inventariserend veldonderzoek (IVO), verkennende fase, uitgevoerd aan de Papelaan 59 in Voorschoten, gemeente Voorschoten. De doelstelling van het bureauonderzoek is het opstellen van een gespecificeerde archeologische verwachting voor het plangebied. Het doel van het inventariserend veldonderzoek is het toetsen en zo nodig aanvullen van de gespecificeerde verwachting. Het karterende veldonderzoek, waarvan het doel zou zijn geweest het systematisch onderzoeken van het terrein op het voorkomen van archeologische waarden, bleek vanwege de bodemverstoringen en het ontbreken van intacte potentiële archeologische niveaus niet noodzakelijk. Uit het bureauonderzoek blijkt dat het plangebied gelegen is op een strandwal met Oude Duinen. Verstoringen als gevolg van het gebruik van het gebied voor de landbouw (o.a. ploegen), egalisaties van dit oorspronkelijk waarschijnlijk reliëfrijke gebied en de realisatie van de bebouwing (waaronder een weegbrug) zullen er voor hebben gezorgd dat de bovengrond verstoord is geraakt. De verstoringsdiepte is op voorhand niet aan te geven. Onder de verstoringen kunnen in het duinzand nog meerdere bewoningsniveaus aanwezig zijn; hoewel het op basis van onderzoek in de Nassauwijk ook mogelijk is dat er sprake is van één niveau direct onder de verstoorde bovengrond. Concrete dieptes zijn op basis van het bureauonderzoek niet te geven. In de top van het strandzand en dieper worden geen archeologische resten meer verwacht. Archeologische resten kunnen dateren vanaf het ontstaan van de strandwal in het Midden Neolithicum en kunnen bestaan uit diverse complextypes als bewoning, begraving en landbouw. De oudste resten worden verwacht in de top van de strandwal. Jongere resten kunnen worden aangetroffen in duinafzettingen op de strandwal. Resten uit de Nieuwe tijd worden niet verwacht omdat het plangebied op kaartmateriaal vanaf de 17e eeuw uitsluitend in gebruik is als landbouwgrond. De verwachte nederzettingsterreinen uit de periode Neolithicum tot en met de Late Middeleeuwen kunnen zich kenmerken door de aanwezigheid van een cultuurlaag en een relatief hoge vondstdichtheid (met name in het geval van de Vlaardingencultuur). Het kan echter ook gaan om kleinere of vondstarme vindplaatstypen zonder herkenbare cultuurlaag (met name jongere vindplaatsen). De omvang van de vindplaatsen op de strandwallen kan sterk variëren, van minder dan 100 tot meer dan 5000 m2. Te verwachten sporen bestaan uit greppels, (paal)kuilen, waterputten, afvalkuilen en dergelijke. Vondstmateriaal kan bestaan uit aardewerk, vuursteen, glas en bouwmateriaal. Onder de grondwaterspiegel kan ook organisch materiaal en metaal worden aangetroffen. Het booronderzoek heeft aangetoond dat het plangebied op een strandwal / oude duinencomplex ligt dat is ontstaan op een strandvlakte. De top van de oude duinen is ontkalkt, maar ook verstoord. De verstoringen kunnen deels worden gekoppeld aan de bestaande bebouwing en reiken daar tot ongeveer 2,1 m –mv, ofwel -1,7 m NAP. In de niet bebouwde delen van het plangebied reiken de verstoringen tot ten minste een diepte van 0,9 m –mv, ofwel -0,5 m NAP, en gemiddeld tot 1,0 m –mv, ofwel -0,65 m NAP. In de natuurlijke duinafzettingen eronder zijn geen humeuze vegetatieniveaus of andere mogelijke archeologische niveaus waargenomen. De kans dat er in het plangebied archeologische resten aanwezig zijn is daardoor klein. Op basis van de resultaten van het inventariserend veldonderzoek wordt geadviseerd om geen vervolgonderzoek uit te laten voeren.</p>