Hulst, Grote Bagijnestraat 21-29

<p>Een archeologische begeleiding en de aanvullende aanleg van een proefsleuf hebben voor de locatie Grote Bagijnestraat laatmiddeleeuwse resten uit het begin van de stadsontwikkeling van Hulst opgeleverd. Binnen de archeologische begeleiding is een klein deel van een vlak aangelegd, aangeduid met Put 1. De proefsleuf heeft derhalve Put 2 meegekregen.Het doel van de archeologische begeleiding was het documenteren en inventariseren van archeologische resten die bij graafwerkzaamheden tevoorschijn kwamen. Het doel van het inventariserende onderzoek in de vorm van een proefsleuf (IVO-3) was het vaststellen van de aard, ouderdom, omvang, gaafheid en conservering van de vindplaats om tot een waardestelling te komen.Archeologische Begeleiding (Put 1) Opvallend is het feit dat tijdens de archeologische begeleiding, bij het uitbreken van een kelder, in een laatmiddeleeuwse kuil drie stuks vuursteen werden gevonden die duidelijke sporen van bewerking vertonen. De stuks vuursteen dateren mogelijk in het Laat Neolithicum. Aangezien dit vuursteen in een secundaire context naar voren kwam, is niet vast te stellen of in de directe nabijheid sprake is van een vuursteenvindplaats. Tijdens het proefsleuvenonderzoek werden in de top van het dekzand geen vuurstenen artefacten gevonden. In het overige deel van het terrein werden geen archeologische sporen aangetroffen.Proefsleuf (Put 2) Parallel aan de Grote Bagijnestraat is een proefsleuf aangelegd die in meerdere vlakken is verdiept. Wegens instortingsgevaar en het vernietigen van sporen op het hoogste vlak is niet de gehele sleuf verdiept naar het diepste niveau. Dit had tevens een praktische reden, omdat de graafmachine moeilijk tot niet bij enkele delen van de sleuf kon komen. Het bovenste deel is verstoord door de recente graafwerkzaamheden. Binnen en aan de basis van een ophogingspakket werd een percelering in samenhang tot enkele kuilen gevonden. De kuilen staan mogelijk in relatie tot ambachtelijke activiteiten. Naast aardewerk is goed geconserveerde botmateriaal verzameld. Het aardewerk dateert voor het grootste deel tussen de 12en 13(mogelijk vanaf de 11 ) eeuw en dateert zowel het ophogingspakket als het merendeel van de sporen. Onder het ophogingspakket, in de top van het dekzand, is nog enige bodemvorming aanwezig. Binnen het dekzand zelf werd nog een lichte bodemvorming, te dateren in het Laat- Paleolithicum, geconstateerd.Waardering Op basis van de sporen en vondsten wordt de vindplaats als behoudenswaardig gewaardeerd. Bij een behoudenswaardige vindplaats is behoud in situ en planaanpassing het uitgangspunt. Indien dit niet mogelijk is, wordt overgegaan tot vervolgonderzoek en een behoud ex situ.</p>