Nobellaan 140 te Assen (gem. Assen)

De huidige vorm van het landschap vindt zijn oorsprong in het Midden en Laat-Pleistoceen. Het wordt gekenmerkt door lage heuvelruggen die in het Saalien door stuwing van landijs zijn ontstaan. In het Laat Saalien begon het ijs te smelten. Het smeltwater moest zijn weg oppervlakkig zoeken via de randen van het Drents Plateau, omdat de afgezette keileem niet of nauwelijks waterdoorlatend is. Door de eroderende werking van het smeltwater ontstonden dalen en laagten waarin fluvioperiglaciale zanden en soms verspoeld keileem werden afgezet. In de Weichsel-ijstijd (ca.110.000-10.000 voor Chr.) reikte het landijs niet verder dan Noord-Duitsland. Als gevolg van het koude, droge klimaat was in onze streken sprake van een poolwoestijn met een schaarse begroeiing. In het open landschap had de wind vrij spel en werden grote hoeveelheden zand verplaatst en elders afgezet. Dit zogenaamde dekzand wordt in grote delen van Noordwest-Europa aan de oppervlakte aangetroffen. Ook het Noord-Nederlandse keileemlandschap werd grotendeels met een laag dekzand bedekt.Vanaf het begin van het Holoceen (vanaf ca. 10.000 v. Chr.) vond een snelle zeespiegelstijging plaats. Hierdoor steeg ook de grondwaterspiegel en werden laaggelegen delen van het pleistocene landschap zo nat dat zich hier veen kon ontwikkelen. De veengroei gaat door tot in de Middeleeuwen waarna het systematisch wordt afgegraven. Het plangebied ligt binnen de bebouwde kom en is niet gekarteerd. Binnen het onderzoeksgebied zijn archeologische onderzoeken uitgevoerd. Uit de diverse bureauonderzoeken komt naar voren dat in hier resten voorkomen vanaf het Laat-Paleolithicum. Ook wordt aangegeven dat binnen het onderzoeksgebied een beekdal ligt. Uit de diverse veldonderzoeken komt uiteindelijk naar voren dat de plangebieden over het algemeen verstoord zijn. Ook voor het beekdal wordt over het algemeen geen vervolgonderzoek geadviseerd. Binnen het onderzoeksgebied is één vondstmelding aangegeven. Het betreft een crematiegraf met urnen en scherven uit de periode Neolithicum – IJzertijd.Op de kadastrale minuut van 1811 – 1832 bestaat het plangebied uit gras/akkerland. Er is nog geen bebouwing aanwezig maar het gebied is al wel ontgonnen. Pas in de jaren 1964 van de vorige eeuw raakt het plangebied bebouwd. In het plangebied wordt de Maranathakerk gebouwd. Bij de bouw van deze kerk is de bodem mogelijk verstoord. Voor het plangebied is een bouwhistorisch onderzoek uitgevoerd. De kerk bestaat uit een hoofdgebouw en de kerk zelf met aan weerszijden van de kerk een woning. Uit de bouwtekeningen kan opgemaakt worden dat ten behoeve van het plaatsen van de fundering een bouwkuip tot 1 m -mv. is gegraven. Daarnaast zijn 42 funderingspalen geslagen tot 4 m -mv. Het dekzand waarin de archeologische resten verwacht worden komt voor vanaf het maaiveld. De top van het dekzand is door het graven van de bouwkuip tot 1m -mv. verdwenen of verstoord. Archeologische resten worden hier niet meer verwacht.Uit het bouwhistorisch onderzoek blijkt dat ter hoogte van de bestaande bebouwing de bodem is verstoord tot circa 1 m -mv. Hier worden dan ook geen archeologische resten meer verwacht. Rondom de bebouwing is de bodem mogelijk nog wel intact. Gezien de ouderdom van de te verwachte afzettingen kunnen in het plangebied vindplaatsen aanwezig zijn vanaf het Paleolithicum tot en met de Nieuwe tijd. Op basis van het bureauonderzoek is een middelhoge verwachting voor deze perioden vastgesteld.In het plangebied is een verkennend booronderzoek uitgevoerd. In het plangebied zijn 7 boringen gezet om een betere verdeling van de boringen over het plangebied te verkrijgen. De boringen zijn regelmatig over het perceel verdeeld. Bij het booronderzoek is gebruik gemaakt van Edelmanboor met een diameter van 7 cm. De boringen zijn tot maximaal 1,4 m -mv gezet. De boringen zijn doorgezet tot circa 30 cm in de C-horizont van het dekzand of keileem. De grond uit de boringen is onderzocht op de aanwezigheid van archeologische indicatoren zoals houtskool, vuursteen en aardewerk. De positie van de boringen is ingemeten met behulp van GPS. De nauwkeurigheid is 1 cm. De hoogte van het maaiveld is eveneens ingemeten met GPS. De boringen zijn beschreven conform de NEN 5104 en de Archeologische Standaard Boorbeschrijvingsmethode. De boringen zijn digitaal beschreven. De bodemopbouw in het plangebied bestaat van boven naar beneden uit een bouwvoor op een verstoorde laag op dekzand op keileem. De top van het dekzand ligt op 0,45 – 1,1 m -mv (12,61 – 11,94 m +NAP). In het dekzand is geen podzolprofiel waargenomen. In het plangebied zijn eveneens geen aanwijzingen aangetroffen voor de aanwezigheid van een beekdal. Tijdens het veldonderzoek zijn geen aanwijzingen aangetroffen voor de aanwezigheid van archeologische resten. Op basis van het bureauonderzoek is geconcludeerd dat in het plangebied een middelhoge archeologische verwachting geldt vanaf het Paleolithicum tot en met de Nieuwe tijd. Ter hoogte van de bebouwing worden geen archeologische resten meer verwacht omdat de bodem hier verstoord is tot 1 m -mv. Indien de bodem buiten de bebouwing intact is worden hier nog wel archeologische resten verwacht. Uit het booronderzoek komt naar voren dat de bodem binnen het plangebied grotendeels verstoord is en dat alleen dekzand zonder een podzolprofiel op keileem is waargenomen. In het plangebied is eveneens geen beekdal herkend. Het plangebied lijkt op basis van het veldonderzoek eerder in een dekzandvlakte te liggen dan in een gebied met een dekzandopduiking of -rug of een beekdal. De uitvoering van het plan zal dan ook geen consequenties hebben.Op basis van de resultaten van het veldonderzoek, kan worden geconcludeerd dat de middelhoge verwachting van het plangebied naar beneden kan worden bijgesteld. De kans op het aantreffen van een (intacte) archeologische vindplaats wordt hier klein ingeschat.