Transect-rapport 2096: Een Archeologisch Bureauonderzoek en Inventariserend Veldonderzoek, IVO Verkennende Fase. Meijel, Kapelkesweg 1 - Zuid, Gemeente Peel en Maas (LB).

<p>In maart 2019 is een archeologisch vooronderzoek uitgevoerd in een plangebied aan de Kapelkesweg 1 in Meijel (gemeente Peel en Maas). De aanleiding van het onderzoek is de aanvraag van een omgevingsvergunning, gevormd door het voornemen om binnen het plangebied nieuwbouw te realiseren. Het plangebied heeft een oppervlakte van circa 1800 m2. Bij de voorgenomen werkzaamheden zal grondverzet plaatsvinden, waardoor de oorspronkelijke bodem en daarmee eventueel aanwezige archeologische resten in het gebied kunnen worden verstoord. Volgens het vigerende bestemmingsplan Kern Meijel (2015) geldt in het plangebied geen dubbelbestemming voor eventuele archeologische waardes. In het kader van een omgevingsvergunning is in het plangebied desalniettemin een archeologisch vooronderzoek uitgevoerd, om uit te kunnen sluiten dat dergelijke zaken zorgen voor een vertraging in het bouwproces. Aan de hand van dit onderzoek kan vervolgens worden vastgesteld of in de bodem behoudenswaardige archeologische waardes aanwezig zijn die voorafgaand aan de bouwwerkzaamheden nader onderzocht moeten worden. Het doel van het archeologisch bureauonderzoek is het specificeren van de archeologische verwachting aan de hand van beschikbare informatie over de archeologie, cultuurhistorie, geomorfologie, bodemkunde en grondgebruik binnen en rondom het plangebied. Om de gespecificeerde archeologische verwachting te toetsen, en waar mogelijk bij te stellen, is een inventariserend veldonderzoek, verkennende fase uitgevoerd in het plangebied.</p><p>Conclusie <br>• Op basis van het bureauonderzoek is vastgesteld dat in het plangebied sprake is van een hoge verwachting op het aantreffen van archeologische waarden vanaf het einde van het Laat- Paleolithicum tot de Volle Middeleeuwen en een middelhoge verwachting voor de Late Middeleeuwen - Nieuwe Tijd. Dit is gebaseerd op de ligging van het plangebied op een dekzandrug. Theoretisch gezien was bewoning mogelijk vanaf het einde van het Laat-Paleolithicum binnen in het plangebied. Meijel is ontstaan vanaf de Late Middeleeuwen, het plangebied is echter gelegen buiten de historische kern van Meijel, en is waarschijnlijk enkel gebruikt als landbouwgrond. Hierbij werd door bemesting een esdek gevormd, waardoor eventuele vondsten uit het Laat-Paleolithicum tot de Vroege Middeleeuwen verwacht worden op 50 cm -Mv. Voor de periodes Late Middeleeuwen - Nieuwe Tijd geldt hier alleen een verwachting op sporen van landgebruik (ploegsporen, hooischuren). Mogelijk is aan het einde van de tweede helft van de 20e eeuw zowel de boven- als ondergrond geëgaliseerd, bij de bouw van het huidige zorgcomplex. Ook de aanleg van kabels en leidingen kan reeds voor een aantasting van archeologische waarden hebben gezorgd. <br>• Op basis van het veldonderzoek is de hoge verwachting naar een lage verwachting op het aantreffen van intacte archeologische resten bij te stellen. Deze lage verwachting is gebaseerd op het aantreffen van een grotendeels verstoorde bodemopbouw tot dieptes van 65-100 cm -Mv, tot in de C-horizont. Deze verstoringen zijn het gevolg van de realisatie van het naastgelegen zorgcomplex. De aanleg van kabels en leidingen in het plangebied heeft voor een verdere versnippering van de leesbaarheid van het archeologisch relevante niveau gezorgd, waardoor eventuele resterende archeologische sporen van geringe informatiewaarde zullen zijn. Deze lage verwachting is van kracht voor alle archeologische periodes.</p>