การเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างพื้นที่สีเขียวในเมืองและการกักเก็บคาร์บอนของพืชพรรณในเขตผังเมืองรวมนนทบุรี

การขยายตัวของเมืองส่งผลให้เกิดการรุกล้ำพื้นที่ทางธรรมชาติ พื้นที่สีเขียวในเมืองจะสามารถช่วยรักษาสมดุลของระบบนิเวศในเขตเมืองไว้ได้ การบริหารจัดการพื้นที่สีเขียวในเขตที่มีความเป็นเมืองสูงจึงเป็นสิ่งสำคัญ การศึกษานี้เป็นการประเมินการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่สีเขียวเชิงโครงสร้าง และการประเมินการเปลี่ยนแปลงการกักเก็บคาร์บอนของพืช โดยการเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงผ่านภาพถ่ายดาวเทียม Sentinel-2 และ Landsat 8 ระหว่างปี พ.ศ. 2559 และ พ.ศ. 2566 ใช้ดัชนีความแตกต่างของพืชพรรณในการจำแนกพื้นที่สีเขียว และประเมินเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของพื้นที่สีเขียวด้วยค่าดัชนีวัดภูมิทัศน์ที่ระดับหย่อม (Patch) และระดับชั้น (Class) โดยใช้ขอบเขตการใช้ประโยชน์ที่ดินแต่ละประเภทของผังเมืองรวมนนทบุรี พ.ศ. 2566 ในการกำหนดพื้นที่ศึกษา และใช้แบบจำลอง CASA ในการจำลองปริมาณการกักเก็บคาร์บอนของพืช ผลการศึกษาบ่งชี้ว่า ถึงแม้สัดส่วนพื้นที่สีเขียวในเมืองของจังหวัดจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อพิจารณาโครงสร้างของพื้นที่สีเขียวพบว่าในปี พ.ศ. 2566 มีโครงสร้างความอุดมสมบูรณ์มากกว่า พ.ศ. 2559 การใช้ประโยชน์ที่ดินย่านอนุรักษ์ โดยเฉพาะบริเวณอำเภอไทรน้อยเป็นย่านที่มีโครงสร้างของพื้นที่สีเขียวสมบูรณ์ที่สุด และเป็นย่านที่มีปริมาณการกักเก็บคาร์บอนมากที่สุด 1.43 กรัมคาร์บอนต่อตารางเมตรต่อเดือนในพ.ศ. 2566 และการกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินประเภทชนบทและเกษตรกรรมของผังเมืองรวมนนทบุรี พ.ศ. 2566 นั้น ส่งผลดีต่อการอนุรักษ์พื้นที่สีเขียวของจังหวัด