ผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาต่อความรุนแรงของอาการทางจิตในผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีน

ผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีน อาจมีอาการหงุดหงิด กระวนกระวาย หูแว่ว เห็นภาพ หลอน หรือหวาดระแวง ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการรักษาและการดูแลที่เหมาะสม การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง แบบสองกลุ่ม วัดผลก่อนและหลังการทดลอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาต่อความรุนแรงของอาการทางจิตในผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีน โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเป็นผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีนที่เข้ารับการบำบัดรักษาในโรงพยาบาลจังหวัดนครราชสีมาจำนวน 2 แห่ง ทั้งเพศชาย และหญิง อายุ 20 – 59 ปี จำนวน 68 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 34 คน โดยกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาร่วมกับการดูแลตามปกติ โปรแกรมประกอบด้วย 6 กิจกรรม ดำเนินกิจกรรมสัปดาห์ละ 1 ครั้ง ติดต่อกันทุกสัปดาห์ ในแต่ละครั้งใช้ระยะเวลา 90 นาที เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามความรุนแรงของอาการทางจิต ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .817 มีการวัดผลก่อนและหลังการทดลองสิ้นสุดทันที วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา (Descriptive statistics) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนความรุนแรงของอาการทางจิตของผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีน ของกลุ่มทดลองก่อนและหลังการทดลอง ด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน (Dependent t-test) และเปรียบเทียบผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความรุนแรงของอาการทางจิตของผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีนระหว่างก่อนและหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาในกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน (Independent t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1) คะแนนเฉลี่ยของความรุนแรงของอาการทางจิตในผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีน ของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษา (M=35.29, SD=2.97) ต่ำกว่าก่อนการทดลอง (M=44.38, SD=4.17) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (t= 13.49, p<.05 )2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความรุนแรงของอาการทางจิตของผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีนก่อนและหลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลอง (D1=-9.09, SD=3.93) และกลุ่มควบคุม(D2=-4.47, SD=3.50) มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (t= -15.01, P< .05) ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า โปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาช่วยลดความรุนแรงของอาการทางจิตในผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีนได้ ดังนั้นบุคลากรทางด้านสุขภาพจึงสามารถนำโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษานี้ไปใช้ในการดูแลผู้ป่วยที่ติดแอมเฟตามีนเพื่อลดความรุนแรงของอาการทางจิตต่อไป