ปัญหาทางกฎหมายว่าด้วยการควบคุมกิจการดูแลผู้สูงอายุ: ศึกษาด้านการให้บริการ

กิจการดูแลผู้สูงอายุเป็นหนึ่งในธุรกิจที่มีแนวโน้มการเติบโตสูงทั้งจากสถิติมูลค่าทางการตลาด รวมไปถึงการสนับสนุนจากการเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ ในสังคม ไม่ว่าจะเป็นการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย ที่มีแนวโน้มจำนวนผู้สูงอายุเพิ่มสูงขึ้น และการเปลี่ยนแปลงบริบทโครงสร้างในสังคม เช่น การอยู่เป็นโสดมากขึ้น การไม่มีบุตร การที่ผู้สูงอายุอยู่เพียงลำพัง ในขณะที่ผู้สูงอายุเป็นวัยที่จำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือ ดูแล ส่งเสริม และฟื้นฟูสุขภาพ ด้วยเหตุดังกล่าวส่งผลให้ประเทศไทยได้ประกาศให้กิจการดูแลผู้สูงอายุหรือผู้มีภาวะพึ่งพิงจัดเป็นกิจการอื่นในสถานประกอบการเพื่อสุขภาพในปี พ.ศ. 2563 เพื่อให้กิจการดูแลผู้สูงอายุหรือผู้มีภาวะพึ่งพิงดำเนินงานอย่างมีมาตรฐานและมีคุณภาพ โดยอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของกฎหมายตามพระราชบัญญัติสถานประกอบการเพื่อสุขภาพ พ.ศ. 2559 แต่อย่างไรก็ตาม ภายหลังการใช้กฎหมายควบคุมนี้ยังคงพบปัญหาเกี่ยวกับกิจการดูแลผู้สูงอายุ การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ศึกษามาตรการทางกฎหมายที่ประเทศไทยใช้ควบคุมกิจการดูแลผู้สูงอายุในปัจจุบัน เปรียบเทียบกับประเทศญี่ปุ่นและประเทศสิงคโปร์เพื่อนำมาเป็นแนวทางในการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายในการควบคุมกิจการดูแลผู้สูงอายุของประเทศไทยให้ดียิ่งขึ้นจากการศึกษาพบว่ากฎหมายที่ใช้ควบคุมกิจการดูแลผู้สูงอายุของประเทศไทยยังมีข้อบกพร่องในประเด็นบุคลากรในกิจการดูแลผู้สูงอายุที่ไม่ได้มีการกำหนดจำนวนสัดส่วนของผู้ให้บริการต่อผู้รับบริการและการประสานงานกับสหสาขาวิชาชีพครอบคลุมทุกประเภท รวมถึงเนื้อหาหลักสูตรควรมีการเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้สูงอายุที่มีสภาวะสมองเสื่อม ส่วนการป้องกันหรือจัดการการทารุณกรรมผู้สูงอายุที่เกิดภายใต้การให้บริการของกิจการดูแลผู้สูงอายุไม่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจน รวมถึงไม่ได้ครอบคลุมในแง่ของการละเลยการดูแลที่เป็นการทารุณกรรมรูปแบบหนึ่ง และประเด็นสุดท้ายในเรื่องของบทลงโทษที่มีความรุนแรงน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับบทลงโทษของประเทศญี่ปุ่นและประเทศสิงคโปร์ ซึ่งอาจส่งผลให้การควบคุมจัดการกิจการดูแลผู้สูงอายุมีประสิทธิภาพไม่เพียงพอดังนั้นการศึกษาค้นคว้าอิสระนี้จึงมีข้อเสนอว่า ให้มีการปรับแก้ไขกฎหมายเดิมและเพิ่มเติมเนื้อหาในกฎหมายให้ครอบคลุมขึ้น โดยเพิ่มประเด็นจำนวนสัดส่วนของผู้ให้บริการต่อผู้รับบริการและการประสานงานกับสหสาขาวิชาชีพให้ครอบคลุมทุกประเภทของกิจการดูแลผู้สูงอายุ รวมถึงเพิ่มเติมในแง่ของการทารุณกรรม การละเลยการดูแล และการใช้เครื่องพันธนาการเพิ่มเติม รวมถึงออกประกาศเพิ่มเติมถึงบทลงโทษสำหรับกิจการดูแลผู้สูงอายุหรือผู้มีภาวะพึ่งพิง เนื่องจากบทลงโทษที่ใช้ในปัจจุบันเป็นการใช้ร่วมกับสถานประกอบการเพื่อสุขภาพอื่น