ปัจจัยทำนายอาการซึมเศร้าในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่ถูกระรานทางไซเบอร์

การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเพื่อหาความสัมพันธ์เชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายอาการซึมเศร้าในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่ถูกระรานทางไซเบอร์ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่ถูกระรานทางไซเบอร์จำนวน 300 คน คัดเลือกด้วยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยแบบสอบถามจำนวน 10 ชุด ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินอาการซึมเศร้า 3) แบบประเมินการเห็นคุณค่าในตนเอง 4) แบบประเมินความสามารถในการเผชิญปัญหา 5) แบบประเมินรูปแบบการเรียนรู้ 6) แบบประเมินรูปแบบการเลี้ยงดู7) แบบประเมินสัมพันธภาพในครอบครัว 8) แบบประเมินความผูกพันใกล้ชิดกับเพื่อน 9) แบบประเมินการสนับสนุนทางสังคม และ10) แบบประเมินการติดสื่อสังคมออนไลน์ทดสอบความเชื่อมั่นของแบบประเมินชุดที่ 2-10 กับกลุ่มตัวอย่างที่มีลักษณะใกล้เคียงกับกลุ่มตัวอย่างจำนวน 30 คน วิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคได้เท่ากับ 0.90, 0.83, 0.84, 0.95, 0.85, 0.83, 0.83, 0.93 และ0.92 ตามลำดับ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์สเปียร์แมน สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และสถิติถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอนผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงร้อยละ 66.3 มีอายุเฉลี่ย 13.94 ปี (M=13.94, SD=0.93) โดยภาพรวมมีคะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าเท่ากับ 20.61 คะแนน (M = 20.61, SD = 9.89) ซึ่งมีอาการซึมเศร้าอยู่ในระดับเล็กน้อยถึงปานกลาง และพบว่าปัจจัยที่ร่วมกันทำนายอาการซึมเศร้าของกลุ่มตัวอย่างนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่ถูกระรานทางไซเบอร์ ได้แก่ ความสามารถในการเผชิญปัญหาแบบมุ่งเน้นจัดการกับอารมณ์รูปแบบการเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย รูปแบบของการถูกระรานทางไซเบอร์มากกว่า 1 รูปแบบ เพศหญิง ความสามารถในการเผชิญปัญหาแบบมุ่งเน้นจัดการกับปัญหา และการรับรู้ลักษณะของตนเองแบบชอบเก็บตัวและอารมณ์อ่อนไหว โดยร่วมกันทำนายอาการซึมเศร้าได้ร้อยละ 34.7 (R2=0.347) โดยเรียงตามค่าทำนายสูงสุดไปต่ำสุดตามลำดับ ดังนี้ความสามารถในการเผชิญปัญหาแบบมุ่งเน้นจัดการกับอารมณ์ (ß = -0.332, p < .001) รูปแบบการเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย (ß = 0.290, p < .001) รูปแบบของการถูกระรานทางไซเบอร์มากกว่า 1 รูปแบบ (ß = 0.243, p < .001) เพศหญิง (ß = 0.174, p < .001) ความสามารถในการเผชิญปัญหาแบบมุ่งเน้นจัดการกับปัญหา (ß = 0.165, p < .05) และการรับรู้ลักษณะของตนเองแบบชอบเก็บตัวและอารมณ์อ่อนไหว (ß = 0.127, p < .05) ผลการศึกษาครั้งนี้ทำให้ได้ทราบถึงปัจจัยทำนายอาการซึมเศร้าในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และสามารถนำข้อมูลที่ได้ไปพัฒนาเป็นแนวทางสำหรับการป้องกัน ช่วยเหลือ และลดอาการซึมเศร้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่ถูกระรานทางไซเบอร์ได้ต่อไป