การจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักร

การศึกษา “การจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักร” มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบถึงประวัติการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักรที่เคยใช้บังคับในประเทศไทยและการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินในปัจจุบัน รวมไปถึงบทบัญญัติของต่างประเทศเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักรเพื่อนำมาเป็นแนวทางในการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินสำหรับประเทศไทยจากการศึกษาพบว่าการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินเป็นการจัดเก็บภาษีจากความมั่งคั่งโดยใช้ทรัพย์สินเป็นดัชนีชี้วัดความสามารถในการเสียภาษี ยิ่งมีทรัพย์สินมากหรือมีทรัพย์สินมูลค่าสูงในความครอบครองยิ่งต้องเสียภาษีมาก สอดคล้องกับความสามารถในการเสียภาษี หากไม่มีการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินเลยจะทำให้ผู้คนสะสมทรัพย์ในรูปของทรัพย์สินมากขึ้น ไม่มีการนำเงินออกมาใช้จ่ายซึ่งจะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจของประเทศ ทรัพย์สินบางอย่างนอกจากจะบ่งบอกถึงฐานะความสามารถในการเสียภาษีของเจ้าของทรัพย์สินแล้วยังสามารถสร้างรายได้ให้กับเจ้าของ อย่างเช่นเครื่องจักรที่เป็นทรัพย์มีมูลค่าสูงมาก ในบางกรณีอาจมีมูลค่าสูงกว่าที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้างที่เครื่องจักรตั้งอยู่และหากเป็นเครื่องจักรในทางอุตสาหกรรมยังสามารถสร้างรายได้ให้กับเจ้าของด้วย นอกจากนี้การใช้งานเครื่องจักรย่อมก่อให้เกิดมลพิษต่อสิ่งแวดล้อมในชุมชน ซึ่งหน้าที่ในการดูแลรักษาและแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจึงต้องจัดสรรงบประมาณเพื่อจัดทำบริการสาธารณะแก้ไขปัญหาที่เกิดจากเครื่องจักร ด้วยเหตุดังกล่าวจึงควรมีการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักรเพื่อให้เป็นไปตามหลักความสามารถในการเสียภาษีและสร้างรายได้ให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จากการศึกษาการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักรในมลรัฐมิสซูรีประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศฟิลิปปินส์พบว่ามีหลักการจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักรที่สอดคล้องกับหลักความสามารถในการเสียภาษี ไม่ก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมระหว่างผู้มีหน้าที่เสียภาษีจึงสมควรที่จะนำมาเป็นต้นแบบในจัดเก็บภาษีทรัพย์สินที่เป็นเครื่องจักรในประเทศไทย