Landbouwkundige geschiktheid voor akkerbouw

De rapportage is opgesteld op verzoek van het ministerie LNV met als doel te onderzoeken of er argumenten zijn om vruchtbare landbouwgronden te beschermen.

Vruchtbare landbouwgronden zijn in de rapportage gedefinieerd als gronden die geschikt zijn voor landbouw op basis van fysische, chemische en biologische eigenschappen, waarbij het gaat om maximale gewasopbrengst bij minimale belasting van het milieu en minimaal gebruik van hulpstoffen.

De kaarten Landbouwkundige geschiktheid van akkerbouw en weidebouw zijn opgesteld door middel van bepaling van de verminderde opbrengst (opbrengstdepressie) ten opzichte van optimale bodemkundige en hydrologische omstandigheden waarbij meststoffen en bestrijdingsmiddelen voldoende voorhanden zijn, maar beregening niet. De opbrengstdervingspercentages voor wateroverlast en vochttekort bepaald.
Gronden met opbrengstdervingspercentages van 0-15% zijn landbouwkundig het beste geschikt voor akkerbouw en weidebouw, 15-40% minder geschikt voor landbouw maar in gebruik dankzij de vele hulpmiddelen (meststoffen, beregening e.d.). >40% beperkt geschikt voor landbouw. Zoals in de definitie aangeven is de milieubelasting onderdeel van de bodemvruchtbaarheid. In de rapportage is de landbouwkundige geschiktheid gecombineerd met milieubelasting met fosfor en koper. Uit rapportage blijkt dat een deel van Nederland niet ‘vruchtbaar’ gedefinieerd kan worden vanwege de huidige milieudruk en/of kwaliteit.

NB. De kaart heeft betrekking op gebieden die rond 1900 al in landbouwgebruik waren (zie 5.1) de landbouw gronden in de drooggelegde polders na 1900. De gebieden die in 1900 al in gebruik waren als landbouwgrond zijn te beschouwen als relatief geschikte gronden en in ieder geval geschikter dan de gronden die destijds natuur waren en later ontgonnen zijn. In Zuid-Holland hebben na 1900 na genoeg geen ontginningen meer plaats gevonden.

Data voor figuur 5.2 uit Alterra-rapport 1693
Opbrengstdepressie bij akkerbouwgewassen door wateroverlast en vochttekort.
Uitgedrukt in % van potentiele opbrengst. Zowel bij vochttekort als bij wateroverlast treedt er groeivertraging op. Bij natte gronden is de zaai- en pootdatum veelal later dan bij droge gronden, tevens komt de groei in het voorjaar later op gang. In het najaar zijn er veel oogstverliezen bij natte gronden.

本报告应荷兰农业、自然与食品质量部（LNV）之邀编制，旨在探讨是否存在保护肥沃农田的充分论据。在报告中，肥沃农田被界定为基于物理、化学和生物特性适宜于农业耕作的土壤，其特征在于在环境负荷最小化和辅助物质使用最少的条件下，实现作物产量的最大化。农田适宜性地图，即粮食作物和草地农业适宜性地图，是通过确定与理想土壤和水利条件相比的减产（产量衰减）来编制的，此时肥料和农药充足，但无灌溉。确定了因水灾和干旱导致的产量衰减百分比。产量衰减百分比在0-15%之间的土地对于粮食作物和草地农业而言最为适宜，15-40%的衰减则表明土地适宜度降低但得益于多种辅助手段（如肥料、灌溉等）仍在使用中；超过40%的衰减则限制了农业的使用。正如定义所述，环境负荷是土壤肥力的组成部分。在报告中，农田适宜性与磷和铜的环境负荷相结合。报告指出，荷兰部分地区因当前的环境压力和质量问题，无法定义为肥沃地区。注：本图涉及1900年左右已用于农业的土地区域（参见第5.1节），以及1900年之后围垦的农田。1900年之前已用作农田的区域被视为相对适宜的土地，且无疑比当时为自然状态、后经开发的土地更为适宜。自1900年以来，荷兰南部的围垦活动已基本停止。数据来源于Alterra报告1693，图5.2所示为因水灾和干旱导致的粮食作物产量衰减，以潜在产量的百分比表示。无论是水灾还是干旱，都会导致生长减缓。在湿润土壤中，播种和移植日期通常比干燥土壤晚，春季生长也较晚启动。在秋季，湿润土壤的收获损失较多。