Hollandscheveld, M. Kuilerweg 18a (Gemeente Hoogeveen, Dr.)

Het plangebied ligt in een oorspronkelijk pleistoceen dekzandgebied en raakte tegen het einde van het mesolithicum bedekt met veen. Op basis van de hoogtekaart lijkt het plangebied te liggen midden tussen een hogere zandrug in het westen en een lagere gelegen beekdal in het oosten. In de wijde omgeving zijn enkele vuursteenvindplaatsen bekend (dichtstbijzijnde op circa 480 meter) die duiden op menselijke activiteiten in het gebied tijdens de steentijd (paleolithicum-mesolithicum). Na de veenbedekking werd het gebied vrijwel ontoegankelijk voor de mens. Pas in de 17e eeuw werd begonnen met het afgraven van het veen voor de turfwinning. Tijdens het veldwerk zijn er zes boringen in het plangebied gezet. De bodemopbouw in het plangebied blijkt vrij uniform te zijn. De bovenste 55-60 centimeter bestond uit een bouwvoor en een vergraven laag. In deze vergraven laag werden veenbrokken aangetroffen, maar een intacte veenlaag was niet meer aanwezig. Het veen zal waarschijnlijk in het hele plangebied zijn afgegraven. Vanaf 55-60 centimeter onder het maaiveld werd het intacte dekzand aangetroffen. De top hiervan is bruin tot lichtbruin gekleurd. Deze verkleuring is veroorzaakt door de inspoeling van humuszuren. Als gevolg van de turfwinning daalde de grondwaterstand waardoor het veen begon te verteren. Hierdoor ontstonden humuszuren die vervolgens uitspoelden in het onderliggende dekzand. Dit proces is relatief jong en gerelateerd aan de veenafgravingen. Aanwijzingen voor podzolering van vóór de veenbedekking zijn niet aangetroffen. Door de humusinspoeling is deze niet meer als zodanig te herkennen in de boringen. Onder het dekzand werd het keileem op aangetroffen tussen 95 en 105 centimeter onder het maaiveld. Het dekzand werd gezeefd, in het zeefresidu hiervan werd natuurlijk vuursteen en grind aangetroffen. Bewerkt vuursteen, of overige archeologische indicatoren, werden niet aangetroffen.