Mereveldseweg spoorlijn, Ring A27 Utrecht, gemeente Utrecht

<p>ADC ArcheoProjecten heeft in oktober en november 2020 een inventariserend veldonderzoek uitgevoerd op de locatie Werkterrein A27 Mereveldseweg in Utrecht, gemeente Utrecht. De aanleiding voor het onderzoek is de voorgenomen inrichting van het plangebied als werkterrein voor de werkzaamheden in het kader van de verbreding van de A27. Na afloop van de werkzaamheden zal het plangebied waarschijnlijk worden ingezet voor natuurcompensatie. In het plangebied waren stroomgordels van het Kromme- Oude Rijn systeem actief. Op basis van de meandergordelkaart van Cohen uit 2012 zijn in het plangebied de Oude Rijn en de Oudwulverbroek (meander van de Oude Rijn) aanwezig. Het is echter niet exacte bekend welke (rest)geulen in het plangebied aanwezig zijn en wat de datering is van deze geulen. Er moet rekening worden gehouden met vindplaatsen in stratigrafisch gescheiden niveaus met name in de eerste 2 m –mv. De resten kunnen bestaan uit resten van nederzettingen en kunnen afkomstig zijn uit het Neolithicum tot en met de Romeinse tijd. In het plangebied bestaat de bodemopbouw uit een verstoord en/of opgebracht pakket op oever- op geul- op beddingafzettingen. De oeverafzettingen zijn deels kalkrijk. In een aantal boringen is de top van het pakket ontkalkt. De ontkalkte top wijst erop dat het pakket lang aan het oppervlak heeft gelegen en waarschijnlijk geschikt was voor bewoning. Een duidelijke laklaag of vegetatiehorizont ontbreekt echter. In een aantal boringen zijn, boven de oeverafzettingen, komafzettingen aanwezig. In het midden van het plangebied, rondom boringen 5 en 104, is sprake geweest van twee verschillende fasen van fluviatiele activiteit. Hier liggen namelijk kalkrijke geulafzettingen op ontkalkte oeverafzettingen of komafzettingen. In boring 104 is in de top van de ontkalkte oeverafzettingen, tussen 80 en 120 cm –mv (tussen 5,07 en 4,67 m NAP) een splinter bewerkt vuursteen aangetroffen. Het fragment kan op basis van de lithologisch context worden gedateerd vanaf het Neolithicum. Op basis van het ontbreken van verder vondstmateriaal kan de (mogelijke) vindplaats worden begrensd als een zone rondom boring 104 met een vergelijkbare landschappelijk context. Het onderzoek richtte zich echter niet op het opsporen van een vindplaats die zich manifesteert door middel van een spreiding van vondsten maar op het opsporen van een archeologische laag. Een dergelijk laag is niet aangetroffen. Het aangetroffen vuursteen dient gezien de gehanteerde methode voor de kartering als toevalsvondst beschouwd te worden. Vervolgens heeft in de zone rondom de boring waarin het vuursteenfragment is aangetroffen een aanvullend karterend booronderzoek plaatsgevonden. Hierbij is gebruik gemaakt van een boordiameter van 15 cm en het sediment is gezeefd over een zeef met een maaswijdte van 3 mm. Het doel van dit onderzoek was het systematisch onderzoeken van het plangebied op vindplaatsen die zich manifesteren door middel van een vondststrooiing van overwegend vuursteen en/of aardewerk. Bij het onderzoek zijn in één boring fragmenten handgevormd aardewerk aangetroffen die worden gedateerd in de Late IJzertijd of de Romeinse tijd. Deze duiden op een vindplaats uit de Late IJzertijd of de Romeinse tijd. De indicatoren zijn aangetroffen in de kom- of oeverafzettingen (vanaf 40 cm –mv). Mogelijk is het vuursteenfragment dat bij het eerdere karterend booronderzoek is aangetroffen gerelateerd is aan dezelfde vindplaats, het is echter ook mogelijk dat er sprake is van twee verschillende vindplaatsen.</p>