กลยุทธ์การลงทุนในหลักทรัพย์จากแบบจำลองอัตราผลตอบแทนรวม (T-model): กรณีศึกษาตลาดหลักทรัพย์แหง่ประเทศไทย

แนวคิดการประเมินผลตอบแทนที่นักลงทุนได้รับที่นิยมอย่างแพร่หลายคือ แบบจ าลอง คิดลดเงินปันผล (Dividend Discount Model) อย่างไรก็ตามแนวคิดดังกล่าวยังไม่อาจสะท้อน ผลตอบแทนที่แท้จริงได้ทั้งหมด เนื่องจากในความเป็นจริงการจ่ายปันผลมีหลายปัจจัยเข้ามาเกี่ยวข้อง ต่อมาได้มีการพัฒนาแบบจ าลองขึ้นมาหลายรูปแบบที่จะช่วยลดปัญหาข้างต้น หนึ่งในนั้นคือแนวคิด การประเมินจากผลตอบแทนรวม หรือ T-Model น าเสนอโดย Estep (1985) โดยแนวคิดดังกล่าว มีข้อดี คือท าให้ผลตอบแทนที่นักลงทุนได้รับเป็นอิสระต่อนโยบายเงินปันผลหรือเงินปันผลเพียงปีใดปีหนึ่ง ซึ่งท าให้มีความสมเหตุสมผลมากขึ้น จึงเป็นที่มาของงานวิจัยชิ้นนี้ ที่จะทดสอบประสิทธิภาพของ แบบจ าลองดังกล่าว ว่าสามารถน ามาใช้ในการคัดเลือกหลักทรัพย์ในการลงทุนจริงในตลาดหลักทรัพย์ แห่งประเทศไทยได้เช่นเดียวกับในต่างประเทศหรือไม่ ในการศึกษาครั้งนี้ มีการเก็บข้อมูลของกลุ่มตัวอย่าง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545-2558 โดยท า การจัดกลุ่มและถือครองพอร์ตโฟลิโอดังกล่าวเป็นระยะเวลา 1 เดือน เพื่อวัดประสิทธิภาพของการ ลงทุนด้วย T-Model โดยจะแบ่งหลักทรัพย์ออกเป็น 5 กลุ่ม เรียงล าดับตามอัตราผลตอบแทนรวม หรือ T-Factor ที่ค านวณได้ ผลการวิจัยพบว่า ประสิทธิภาพในการคัดเลือกหลักทรัพย์ด้วยแบบจ าลอง TModel สามารถสร้างผลตอบแทนที่เหนือกว่าตลาดได้ โดยพบว่ากลุ่มที่ถูกคัดเลือกจาก T-Factor ที่ สูงจะให้ผลตอบแทนที่เหนือกว่ากลุ่มที่มี T-Factor ต่ ากว่า ไม่เพียงเท่านี้จะยังมีความเสี่ยงที่ต่ ากว่า กลยุทธ์ดังกล่าวยังสามารถสร้างก าไรมากกว่าปกติ (Abnormal Return) ได้ นอกจากนี้หากน าปัจจัยด้านอื่นๆ อย่างเช่น ผลกระทบด้านขนาด (Size effect) มาใช้ ร่วมในการคัดกรองหลักทรัพย์ตามมูลค่ากิจการ ผลวิจัยพบว่า หลักทรัพย์ขนาดเล็ก (Small Cap Stocks) ให้ผลตอบแทนที่ดีกว่าหลักทรัพย์ขนาดใหญ่ (Big Cap Stocks) การน าปัจจัยดังกล่าวมาร่วม เป็นเกณฑ์จะท าให้กลยุทธ์การลงทุนดังกล่าวมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น