Plangebied Schuitendiep 74 te Groningen

In de historische ontwikkeling van het pand worden vier fasen onderscheidden. De oudste fase betreft de periode vanaf de late middeleeuwen tot het einde van de 16e eeuw. Waarschijnlijk was er (deels) sprake van houtbouw. Drie zwerfkeien behoren mogelijk ook tot deze periode en hebben mogelijk als stiepsteen voor houten dragers gediend. Naast ophopingslagen zijn uit deze periode ook lemen vloerniveaus en een deel van een bakstenen vloer aangetroffen. Behalve enkele fragmenten aardewerk wordt ook een maalsteenfragment van een handmolen tot deze periode gerekend. Tussen het einde van de 16e eeuw tot het midden van de 18e eeuw was in het pand een bierbrouwerij gevestigd. Het pand bestond toen uit een voor - en achterhuis. Binnen het achterhuis zijn resten van een bakstenen vloer en twee stookplaatsen van ovens voor brouwketels aangetroffen. Aan het oostelijke einde van het achterhuis heeft in de beginfase van de brouwerij een bakstenen kelder/kuip gelegen, die in de eerste helft van de 17e eeuw is volgestort waarna er een bakstenen vloer is aangelegd. Ten oosten van het oorspronkelijk achterhuis is een 17e eeuws muurrestant aangetroffen, dat vermoedelijk behoort tot een gebouw dat haaks op het pand met de brouwerij stond. Behal ve gebruiksaardewerk worden ook fragmenten van drinkglazen en vensterglas en een lakenlood van de Duitse Hanzestad Stendal tot deze fase gerekend. Nadat de brouwerij omstreeks het midden van de 18e eeuw was gesloten, heeft het pand een andere functie heeft gekregen. Het achterhuis is in deze fase verlengd en de achterliggende tuin/erf ommuurd. Daarbij is de muur van het haaks op het pand staande gebouw hergebruikt, wat de huidige vreemde knik in het pand verklaart. Achter het voorhuis is boven de bakstenen vloer van de brouwerij een wirwar van muurwerk gebouwd. Binnen de keldermuur van het voorhuis is een trap en een waterput aangelegd. Dit deel was oorspronkelijk in gebruik als keuken. Begin 20e eeuw is hier een trap gebouwd. Het centrale deel van het achterhuis wordt in deze fase gedomineerd door een grote waterkelder. In het oostelijke deel van het pand, dat in deze fase in gebruik was als erf/tuin, zijn enkele afvalkuilen aangetroffen met aardewerk uit het midden tot einde van de 19e eeuw. Na het begin van de 20e eeuw is het interieur van het pand sterk gewijzigd. Er is water en riolering aangelegd, waardoor resten van voorgaande fasen deels zijn verstoord. In deze fase is over de gehele lengte van het pand een betonvloer aangelegd, die de resten uit voorgaande fases heeft afgedekt. De keldermuur van het voorhuis is daarbij ook verlaagd, waarbij de kelder met puin is volgestort en met beton afgedekt.