Bureauonderzoek archeologie S-524 Kagerweg

Hynetwork Services B.V. (hierna HNS) – een dochteronderneming van de N.V. Nederlandse Gasunie (Hierna
Gasunie) – heeft het voornemen een ondergronds leidingnetwerk met bijbehorende (bovengrondse)
voorzieningen voor het transport van waterstof te ontwikkelen in het Noordzeekanaalgebied (hierna NZKG): het project Waterstofnetwerk Noordzeekanaalgebied. Om de ontwikkeling van Waterstofnetwerk NZKG mogelijk te maken moet onder andere een milieueffectrapportage (hierna m.e.r.) worden uitgevoerd. Voor het waterstofnetwerk wordt ingezet op het zoveel mogelijk hergebruik van bestaande hogedruk
aardgastransportleidingen. In deelgebied II ligt een bestaande leiding die hergebruikt wordt. Deze bestaande
gastransportleiding verbindt binnen het Noordzeekanaalgebied de waterstofleidingen in deelgebied I en III met elkaar en heeft een centrale ligging om het landelijk waterstofnetwerk te kunnen realiseren. Deze leiding wordt hiervoor tussen het compressorstation Beverwijk en de afsluiterlocatie Spaarndam uit gebruik genomen voor het transport van aardgas. Ter hoogte van afsluiterlocatie Driehuis Oost is voor deze aanpassing over een lengte van circa 250 meter een nieuwe gastransportleiding nodig. Bij de aansluitpunten van de nieuwe
waterstofleiding op de bestaande leiding komen afsluiters. Vanaf het Holoceen werd het gebied gevormd door de dynamiek van zeegaten, getijdensystemen en estuaria, zoals het Oer-IJ, en de daarbij horende sedimentafzettingen van zand, klei en veen. Deze natuurlijke processen zorgden voor een complexe opbouw met strandwallen, lagunes en veengebieden. Vanaf de middeleeuwen nam de mens een steeds grotere rol in door veenontginning, drooglegging en bedijking, wat het landschap verder
transformeerde. Het gebied werd van een natuurlijke kustdelta geleidelijk omgevormd tot een cultuurlandschap met polders en bewoningslinten. Dit gebeurde mede door inklinking en oxidatie van veen als gevolg van ontwatering. Hoewel de natuurlijke dynamiek van sedimentatie en erosie het gebied lange tijd heeft gevormd, werd dit in de late
middeleeuwen en moderne tijd grotendeels onder controle gebracht door menselijke ingrepen, zoals bij de
aanleg van de Wijkermeerpolder. Strandwallen speelden vanaf ongeveer 600 na Christus een centrale rol in de vestiging en ontwikkeling van
dorpen en landbouw, terwijl de omliggende veengebieden intensief werden ontgonnen en gebruikt voor
veeteelt en turfwinning. Deze ontginningen droegen echter bij aan bodemdaling door oxidatie van het veen.In de 17e eeuw werden de strandwallen gebruikt voor de aanleg van landgoederen, en vanaf de 19e eeuw
ontstonden hier villaparken. Ondanks deze ontwikkelingen bleef het plangebied zelf lange tijd onbebouwd en werd pas in 1873 ingepolderd als deel van de Oost-Wijkermeerpolder. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg het gebied rond de Kagerweg een militaire functie door de aanleg van de Atlantikwall. Resten van
verdedigingswerken, zoals loopgraven en versterkingen, zijn mogelijk nog aanwezig. Vanwege de hoge kans op het aantreffen van een (verspoelde) nederzetting uit de IJzertijd/Romeinse Tijd,
adviseert Antea Group direct een inventariserend veldonderzoek d.m.v. proefsleuven uit te voeren binnen het gehele plangebied. Dit om na te gaan of er nog sporen zijn van de verspoelde vindplaats die door RAAP is aangetroffen.