อำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลในการจัดการทางวัฒนธรรม

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยได้มีเจตนารมณ์ให้รัฐมอบอำนาจในการจัดทำบริการสาธารณะให้แก่ท้องถิ่น จึงได้มีการจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็น 5 ประเภท ได้แก่ องค์การบริหารส่วนจังหวัด องค์การบริหารส่วนตำบล เทศบาล กรุงเทพมหานคร และเมืองพัทยา โดยอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นไปตามพระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542 นอกจากนี้ยังได้มีการจัดทำแผนปฏิบัติการกำหนดขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อเป็นแนวทางในการถ่ายโอนภารกิจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้วย อย่างไรก็ดี การศึกษาในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จะเป็นการศึกษาอำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลเฉพาะในส่วนของการจัดการทางวัฒนธรรม ซึ่งมีการกำหนดอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลไว้ในมาตรา 16 (11) แห่งพระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542 และ มาตรา 67 (8) แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537จากการศึกษาพบว่า องค์การบริหารส่วนตำบลมีอำนาจในการจัดการงานทางวัฒนธรรมทั้งในส่วนของวัฒนธรรมที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ ซึ่งวัฒนธรรมแต่ละประเภทมีกฎหมายเกี่ยวกับการดำเนินการหลายฉบับอันเป็นกฎหมายที่กล่าวโดยภาพรวมของวัฒนธรรมในประเทศไทย รวมถึงมีการกำกับดูแลจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ดี การดำเนินงานขององค์การบริหารส่วนตำบลทางด้านวัฒนธรรมยังพบปัญหาหลายประการ อันทำให้ขัดต่อจุดมุ่งหมายของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยที่ต้องการให้มีการถ่ายโอนภารกิจให้แก่ท้องถิ่น เพื่อให้การดำเนินบริการสาธารณะหรือกิจกรรมสาธารณะเป็นไปตามความต้องการของประชาชนมากที่สุด ทั้งในส่วนของอำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลกับการจัดการทางวัฒนธรรมที่ไม่มีความชัดเจนเพียงพออันทำให้ต้องอาศัยการตีความจากศาลหรือความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกา ปัญหาการบัญญัติอำนาจไว้คล้ายคลึงกันระหว่างองค์การบริหารส่วนตำบลกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานส่วนกลาง ได้แก่ กรมส่งเสริมวัฒนธรรม หรือกรมศิลปากร ระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้วยกันเองอย่างองค์การบริหารส่วนจังหวัด หรือสภาวัฒนธรรมตำบลที่เป็นองค์กรเอกชนภายใต้การกำกับดูแลของกรมส่งเสริมวัฒนธรรมที่จัดตั้งขึ้นมามีอำนาจเกี่ยวกับการจัดการทางวัฒนธรรมโดยเฉพาะ และในปัญหาขององค์การบริหารส่วนตำบลเอง ทั้งในส่วนของบุคลากร ความเชี่ยวชาญ งบประมาณในการดำเนินงาน อันเป็นอุปสรรคต่อองค์การบริหารส่วนตำบลในการจัดการทางวัฒนธรรมดังนั้น เพื่อให้องค์การบริหารส่วนตำบลสามารถจัดการทางวัฒนธรรมภายในหน้าที่ของตนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผู้เขียนจึงเห็นควรให้มีการแก้ไขกฎหมายทั้งในส่วนที่เกี่ยวข้องกับอำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลในการดำเนินการทางวัฒนธรรม ปรับปรุงแผนปฏิบัติการกำหนดขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น การร่วมมือกันระหว่างองค์การบริหารส่วนตำบล ส่วนกลาง และสภาวัฒนธรรมตำบล รวมถึงให้มีการจัดตั้งสหการขององค์การบริหารส่วนตำบลในการร่วมมือกันดำเนินการทางวัฒนธรรม และในส่วนของกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมให้มีความชัดเจนยิ่งขึ้น โดยการตรากฎกระทรวงการดูแลรักษาวัฒนธรรมที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้เพื่อรองรับการดำเนินงานทางวัฒนธรรมขององค์การบริหารส่วนตำบลให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน