ค่าเสียหายสำหรับความรับผิดก่อนสัญญา

สารนิพนธ์นี้มุ่งหมายที่จะศึกษาปัญหาเกี่ยวกับความเสียหายของความรับผิดผิดก่อนสัญญา โดยศึกษาวิเคราะห์เปรียบเทียบหลักกฎหมายไทยกับหลักกฎหมายต่างประเทศ คือ ประเทศอิตาลีและประเทศฝรั่งเศส ซึ่งสองประเทศนี้มีแนวคิดและหลักการใช้กฎหมายในเรื่องดังกล่าวที่ค่อนข้างต่างกัน เพื่อนำมาศึกษาและปรับใช้กับบริบทกับปัญหากฎหมายเรื่องความเสียหายสำหรับความรับผิดก่อนสัญญาในประเทศไทยจากการศึกษาพบว่ากฎหมายประเทศไทยในเรื่องเกี่ยวกับค่าเสียหายสำหรับความรับผิดก่อนสัญญานั้น มีความรับผิดทางแพ่งที่เกี่ยวข้อง 2 กรณี กล่าวคือ ความรับผิดตามสัญญาและความผิดทางละเมิดเท่านั้น ไม่มีความรับผิดก่อนสัญญาในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อเกิดปัญหาทางกฎหมายในกรณีดังกล่าว จึงเกิดปัญหาว่าในกรณีมีความรับผิดก่อนสัญญาเกิดขึ้นจะปรับข้อเท็จจริงกับบทบัญญัติแห่งกฎหมายในเรื่องใดระหว่างความรับผิดตามสัญญากับความรับผิดทางละเมิด แต่เมื่อพิจารณาหลักเกณฑ์ทั้งสองเรื่องแล้วนั้น จึงจำเป็นต้องตีความแบบขยาย โดยใช้มาตรา 4 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เข้ามาช่วย เนื่องจากหลักเกณฑ์ไม่สอดคล้องกันกับเรื่องของความรับผิดตามสัญญา ซึ่งหากพิจารณาหลักกฎหมายของต่างประเทศเพื่อนำมาเป็นแนวทางการบังคับใช้กฎหมายของประเทศไทยนั้น จะเห็นได้ว่าประเทศอิตาลีนั้นได้นำหลักเกณฑ์เรื่องความรับผิดก่อนสัญญาบัญญัติลงไว้ในประมวลกฎหมายเลย ซึ่งทำให้ไม่เกิดปัญหาในการตีความ และเป็นบรรทัดฐานที่แน่นอน ส่วนของประเทศฝรั่งเศสนั้นไม่มีบทบัญญัติเรื่องความรับผิดก่อนสัญญาบัญญัติไว้โดยเฉพาะเหมือนเช่นกับประเทศอิตาลี แต่ประเทศอิตาลีนำไปตีความเข้ากับเรื่องความรับผิดทางละเมิดแทน เนื่องจากเห็นว่าความรับผิดก่อนสัญญาจะตีความเข้าเรื่องความรับผิดตามสัญญาไม่ได้ เพราะเหตุที่สัญญายังไม่เกิด โดยจากการที่วิเคราะห์ปัญหากฎหมายในเรื่องความรับผิดก่อนสัญญาในประเทศไทยนั้น สารนิพนธ์นี้จึงขอเสนอวิธีแก้ไขโดยเห็นว่าประเทศไทยควรที่จะบัญญัติเรื่องความรับผิดก่อนสัญญาไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ไว้ให้ชัดเจนเช่นเดียวกันกับกฎหมายของประเทศอิตาลี เพื่อที่จะลดความไม่แน่นอนในการตีความของกฎหมาย อีกทั้งยังเป็นแนวบรรทัดฐานเดียวกันอีกด้วย