ปัญหาความไม่สอดคล้องในการใช้บังคับคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่างประเทศกับกระบวนการล้มละลาย

ในกรณีที่ต้องการบังคับใช้คําชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่างประเทศตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการยอมรับและการบังคับตามคําชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่างประเทศ ค.ศ.1958 หรืออนุสัญญานิวยอร์ก แต่บุคคลผู้ซึ่งเป็นคู่พิพาทฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตกเป็นบุคคลล้มละลาย หรือมีหนี้สินล้นพ้นตัว ซึ่งบุคคลนั้นมีทรัพย์สินหรือความสามารถที่จะชําระหนี้ตามคําชี้ขาดได้เท่านั้น และหากปฏิบัติตามคําชี้ขาดแล้ว แต่ก็ต้องกระทําการอย่างใดอย่างหนึ่งที่ขัดต่อกฎหมายในกระบวนการล้มละลายเช่น กรณีที่คําชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการนั้นตัดสินบริษัทซึ่งศาลมีคําพิพากษาให้ล้มละลายได้รับชําระเงินเมื่อได้ดําเนินการส่งสินค้าให้คู่พิพาทจนครบถ้วน แต่หากพิจารณาตามกฎหมายล้มละลายของประเทศไทยนั้น การกระทําเช่นนั้นไม่อาจทําได้ อีกทางหนึ่งคือการที่คําตัดสินได้ก่อให้เกิดภาระหน้าที่ที่บุคคลซึ่งอยู่ในกระบวนการล้มละลายไม่สามารถกระทําได้ เช่น หนี้กระทําการ ทําให้ไม่สามารถบังคับใช้คําชี้ขาดดังกล่าวได้ หรือเข้าลักษณะของการสร้างหนี้เพิ่มให้แก่บุคคลล้มละลาย ซึ่งกฎหมายล้มละลายนั้นมีบทบัญญัติห้ามมิให้ลูกหนี้เข้าจัดการกิจการและทรัพย์สินของตนเอง อํานาจดังกล่าวตดอยู่แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทั้งสิ้น ซึ่งจะเป็นปัญหาในเรื่องของลําดับการได้รับชําระหนี้ตามกฎหมายและการยื่นคําขอรับชําระหนี้ของเจ้าหนี้ตามคําตัดสินนั้น และจะเข้ามาอย่างเจ้าหนี้โดยอาศัยมูลหนี้ประเภทใด นอกจากนี้ การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่มีอํานาจในทางกฎหมายที่จะเข้าไปมีส่วนร่วมในการทําให้เกิดกระบวนการทางกฎหมายที่ไม่สอดคล้องกัน อีกทั้ง ยังกระทบต่อประสิทธิภาพของทั้งฝั่งกฎหมายล้มละลายและกฎหมายอนุญาโตตุลาการ และการปฏิบัติตามพันธกรณีระหว่างประเทศด้วย ทั้งในส่วนกรณีที่เกิดขึ้นก่อนเริ่มต้นกระบวนล้มละลายและที่เกิดขึ้นในระหว่างกระบวนการล้มละลาย ทําให้เกิดความสับสน จึงจําเป็นที่จะต้องหาแนวในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวโดยศึกษาจากแนวทางของต่างประเทศคือ สหรัฐอเมริกา ประเทศญี่ปุ่น และสหภาพยุโรป และนํามาพิจารณาความเป็นไปได้ที่จะนําแนวทางนั้นมาปรับใช้กับบริบทของกฎหมายไทย