Breskens - Camping Zeebad - Nieuwesluisweg. Gemeente Sluis.

<p>Op de Archeologische Beleidsadvieskaart (Maatregelen-in-Lagenkaart, Laag 1) van de gemeente Sluis is het plangebied gelegen binnen een terrein van archeologische waarde (Categorie 2) met de resten van het fort Frederik Hendrik (Nieuwe tijd B), dit betreft een gemeentelijke vindplaats (vindplaats nr. 124, AMK terrein 13.612). Voor deze zone geldt een vrijstellingsgrens voor bodemingrepen waarvan de verstoringsoppervlakte niet groter is dan 50 m2 of de verstoringsdiepte niet groter dan 0,40 meter beneden maaiveld. <br>Op basis van de beschikbare informatie over de ondergrond in de regio van het plangebied, afgeleid van de DINO-boringen en de Geologische Kaart, geldt binnen het plangebied een archeologische verwachting op het aantreffen van vindplaatsen uit de Nieuwe Tijd. De ondergrond zal hier tot op grote diepte (circa 26 meter beneden maaiveld) bestaan uit Afzettingen van Duinkerke IIIb (getijdeafzettingen, Laagpakket van Walcheren). Oudere afzettingen, zoals het Hollandveen en het Laagpakket van Wierden (pleistocene dekzand) zijn hier als gevolg van mariene erosie niet meer aanwezig, waarmee de archeologische verwachting voor de perioden vóór de Late Middeleeuwen hier vervalt. Het plangebied lag gedurende de late Middeleeuwen in een buitendijks schorrengebied dat pas in de 16e eeuw bedijkt is. Hierdoor is ook de geen verwachting voor resten uit de Late Middeleeuwen. <br>Voor de Nieuwe Tijd bestaat geen verwachting voor bewoningssporen maar een hoge verwachting voor resten van vestingwerken of aan de vestingwerken te relateren structuren van het fort Impérial (later Frederik Hendrik) daterend uit het begin van de 19de eeuw. Het gaat dan met name om het binnen het plangebied verwachte binnengracht, contrescarp, bedekte weg, glacis (het flauw aflopend talud buiten de contrescarp) en de daarbuiten oorspronkelijk aanwezige buitengracht. Deze resten kunnen aangetroffen worden vanaf het maaiveld.<br>Binnen het plangebied (en de zone binnen en rondom het voormalige fort) is tijdens de Tweede Wereldoorlog een Duitse stelling uitgebouwd. Tijdens beschietingen en bombardementen door de geallieerden tijdens de herovering van de regio in 1944 is deze stelling verstoord (bomkraters en granaattrechters), ook ter plaatse van het plangebied. Na de oorlog zijn, tussen 1959 en 1968, in het oostelijke deel van het plangebied wat resten van het glacis verlaagd tot een hoogte van circa 1,3 tot 1,5 meter +NAP daar waar de hoogte in 1950 nog 3,4 meter +NAP bedroeg. Ook in het westelijke deel van het plangebied lijkt het glacis gedeeltelijk verlaagd tot een hoogte van circa 2,8 tot maximaal 3,0 meter +NAP. Vanaf 1970 is vervolgens binnen het plangebied een camping ontwikkeld, waarbij de nodige wegen en nutsvoorzieningen zijn aangelegd. Op basis van deze gegevens wordt de kans op het aantreffen van intacte resten dan ook als laag ingeschat. Wel is er een hoge verwachting voor het aantreffen van grondig verstoorde archeologische resten van de voormalige versterking.<br>In overleg met het bevoegd gezag is bij dit onderzoek afgeweken van de aanvullende richtlijnen van de Provincie Zeeland. In principe dient dit bureauonderzoek, conform de provinciale richtlijnen, te worden aangevuld met een inventariserend veldonderzoek door middel van controleboringen, waarbij het opgestelde archeologische verwachtingsmodel wordt getoetst. Hierbij dienen 8 boringen per hectare te worden uitgevoerd. Echter, het betreft een gemeentelijke vindplaats. De aard van de aan te treffen vindplaats is helder in beeld te brengen door analyse van de bestaande kaarten en overige bekende gegevens. Daarnaast toont het bureauonderzoek aan dat het plangebied grotendeels is verstoord door de zware bombardementen waardoor de vraag kan gesteld worden wat de intrinsieke waarde van aanvullende boringen is. Bovendien is het risico op de aanwezigheid van niet gesprongen explosieven bijzonder groot, wat impliceert dat binnen het gebied niet zonder meer kan geboord worden zonder dat een explosievenonderzoek is uitgevoerd. Uit het AHN blijkt daarnaast dat grote delen van het plangebied in de tweede helft van de 20e eeuw genivelleerd zijn.</p>