Het onderzoek op het terrein van de voormalige Winston bioscoop

<p>Bij dit onderzoek is duidelijk geworden dat de dierlijke resten heel wat kunnen vertellen over het oude Hoorn. Zo gunnen de botten ons een blik op de samenstelling van het voedsel en daaruit blijkt dat het vlees van rund, schaap/geit en varken is gegeten. Daarnaast is het menu aangevuld met gevogelte en vis. Onder de vogels zijn zowel gangbare soorten als gans, eend en kip, als niet zo alledaagse soorten als zwaan, reiger, roerdomp en grutto aangetroffen. De vissen zijn vertegenwoordigd door de zoutwatersoorten kabeljauw, schelvis en schol en de zoetwatervissen karper, brasem, snoek en baars. Dit zijn vissen waarvan vaak grotere botfragmenten bewaard blijven. Ongetwijfeld zijn ook soorten als haring en paling gegeten, maar het skelet van deze vissen is opgebouwd uit kleine botjes die tijdens het opgraven makkelijk over het hoofd worden gezien. Mogelijk leveren de grondmonsters nog botjes van deze soorten op. Schelpdieren zoals mosselen hebben ook op het menu gestaan, getuige de aanwezigheid van enkele resten. Ze zijn echter niet systematisch verzameld tijdens de opgraving. In samenhang met historische gegevens is informatie naar voren gekomen over hoe het voedsel werd verkregen. Voor de beginfase van het ontstaan van Hoorn is dat nog niet duidelijk. Later konden etenswaren onder meer op de markt worden aangeschaft. Uit de keuren, die zijn gemaakt nadat Hoorn stadsrechten kreeg, komt naar voren dat deze verkoop aan strenge regels was gebonden. Behalve van voedsel getuigen de botten ook van de aanwezigheid van huisdieren als paard, hond en kat en van hoe men zich van de kadavers ontdeed. De keuren laten zien wat de regelgeving was omtrent het houden en ‘wegdoen’ van deze dieren. Dierlijke resten zijn ook als grondstof gebruikt. Dit blijkt uit de vondst van bewerkte stukjes bot en gewei die waarschijnlijk deels door een beenbewerker zijn geproduceerd maar deels ook door de bewoners zelf zijn gemaakt. Wat kan nu een uitgebreid onderzoek van de dierlijke resten nog opleveren? De slachtleeftijd van de dieren kan worden vastgesteld. Hiermee is het mogelijk vast te stellen wat de kwaliteit van het vlees is geweest. Was het vooral vlees van oude dieren of is zo nu en dan een mals kalfslapje verorberd? Tevens kan worden bepaald wat de functie van het vee is geweest. Heeft men vee geslacht dat speciaal voor de vleesleverantie is gefokt of hebben de dieren hun diensten bewezen als trekdier of wolleverancier? Een overzicht van de gevonden lichaamsdelen geeft inzicht in welk deel van een dier is gegeten. Stond er biefstuk op tafel of at men ossenstaarten? Maar het geeft ook inzicht in de aanvoer van het voedsel. Werd een dier in zijn geheel geslacht en gegeten of kocht men stukken vlees op de markt? En het geeft inzicht in de manier van slachten. Heeft men zelf geslacht? Tenslotte wordt het mogelijk, vooral in samenhang met gegevens uit de tweede opgraving, een beeld te krijgen van de veranderingen door de tijd heen binnen Hoorn én de ontwikkelingen in Hoorn in vergelijking met andere vindplaatsen in de regio.</p>