ผลของโปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตต่อทักษะชีวิตของผู้ป่วยจิตเภท

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่ม วัดผลก่อนและหลังการทดลอง โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตต่อทักษะชีวิตของผู้ป่วยจิตเภท กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทที่มารับบริการที่แผนกผู้ป่วยใน ที่โรงพยาบาลศรีธัญญา จังหวัดนนทบุรี ที่มีอายุตั้งแต่ 20 – 59 ปี และมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนดจำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 30 คน กลุ่มควบคุม 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพจิต ซึ่งประกอบด้วย 8 กิจกรรม ซึ่งทำกิจกรรมทั้งหมด 6 ครั้ง ใช้เวลากิจกรรมละ 45 นาที สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ติดต่อกัน 2 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ โปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตผ่านการตรวจสอบความตรงของเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน ส่วนแบบประเมินทักษะชีวิตมีค่าสัมประสิทธิแอลฟ่าครอนบาคเท่ากับ 0.87 วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลโดยใช้สถิติพรรณนาเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะชีวิตก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมด้วยสถิติทีที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน (Dependent t-test) และเปรียบเทียบผลต่างค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะชีวิตก่อนและหลังการทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทดสอบทีที่เป็นอิสระจากกัน(Independent t t-test) ผลวิจัยสรุปได้ดังนี้1) ค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะชีวิตของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพจิต(M=142.57, SD=3.89) สูงกว่าก่อนทดลอง (M=95.97, SD=2.08) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(t=72.66, p<.001) 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะชีวิต ระหว่างก่อนและหลังได้รับโปรแกรมความรอบรู้ ด้านสุขภาพจิตของกลุ่มทดลอง (D̅1=45.40, SD=4.97) สูงกว่ากลุ่มควบคุม (D̅2=0.17, SD=0.79) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=49.20, p<.001) ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า โปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตสามารถเพิ่มทักษะชีวิตในผู้ป่วยจิตเภทได้อย่างมีประสิทธิผล ดังนั้นโปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพจิต จึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง สำหรับบุคลากรทางด้านสุขภาพในการดูแลผู้ป่วยจิตเภท