Middenloop Vledder Aa (fase 2)

Op basis van de boringen is de begrenzing van het fossiele beekdal van de Vledder Aa redelijk goed te bepalen. De historische loop is gedempt met zand en had in de boringen een diepte tussen 0,9 en 1,25 m -mv. Onder deze demping bevindt zich direct het vaste (dek)zand. Alleen langs de randen van de historische loop zijn onder de demping beekdalafzettingen aangetroffen. De historische loop bevindt zich in een fossiel beekdal waarbinnen de Vledder Aa zich verplaatst heeft. Aan de noordzijde van het plangebied is de fossiele loop van de beek vrij smal en ondiep. De overgang van de beek naar het dekzand is daar veelal scherp, vermoedelijk als gevolg van erosie. Naar het zuiden toe wordt de beekloop veel breder en dieper (lokaal meer dan 1,7 m). Het beekdal is laagsgewijs opgevuld. De basis bestaat uit een 0,05 tot meer dan 1 m dik pakket verspoeld zand, met detrituslagen en plantenresten dat direct op het onderliggende pleistocene (dek)zand ligt. Boven het verspoelde zand en soms direct boven het pleistocene zand komt vaak een 0,01 en 0,3 m dikke laag beekleem voor. De bovenste beekvullingen bestaan uit een 0,04 tot minstens 1,5 m dik organisch pakket, dat de verlandingsfase van de beek markeert. In de diepste delen van de beekloop bevindt zich detritus-gyttja, soms met daarboven zeggeveen. Het bovenste deel van het organische pakket bestaat uit niet gedifferentieerd, grotendeels amorf veen, dat deels is opgenomen in de geroerde toplaag. De slechte conservering van deze veenlaag is vermoedelijk het gevolg van een afwisseling van vernatting en verdroging door wisselende grondwaterstanden. De top van het veen is vaak rijk aan ijzer door de aanvoer van ijzerrijk (kwel)water en nauwelijks veraard. Binnen de middenloop is in twee boringen een restant van een podzolbodem (B-horizont) en in drie boringen een broek- of beekeerdgrond in de top van het dekzand waargenomen, waarbij in een van de boringen met een eerdgrond houtskool is aangetroffen. Waarschijnlijk zijn elders binnen het beekdal voornamelijk eerdgronden aanwezig geweest, maar is de bovengrond daarvan opgenomen in de bouwvoor. Mogelijk waren op de hogere delen van de dekzandkoppen en -ruggen oorspronkelijk podzolgronden aanwezig, die als gevolg van egalisatie zijn verdwenen. Dit geldt ook voor de slenk. Binnen het Vroomerveld was in enkele boringen nog een BC-horizont herkenbaar. Het Koelingsveld ligt binnen een hoger gelegen dekzandzone ten westen van het beekdal. Hier bleken nog delen van een podzolbodem en een esdek bewaard zijn gebleven. Ook is in de boringen archeologisch vondstmateriaal aangetroffen. De laagte/depressie in het noordoosten van het Koelingsveld blijkt geen pingoruïne te zijn.