Hogeweg te Duiven

<p>Tijdens het onderzoek is vast komen te staan dat er zich binnen het plangebied archeologische sporen en vondsten bevinden die te dateren zijn in de IJzertijd en de Vroege en Late Middeleeuwen. In tegenstelling tot het materiaal uit de proefsleuven is verreweg het meeste materiaal van de opgraving veelal te dateren in de IJzertijd en het is niet onaannemelijk dat aan de westelijke zijde van het plangebied nog meer sporen van bewoning, wellicht een nederzetting, en/of economische activiteiten aangetroffen kunnen worden.<br>De vondsten van artefacten uit de Vroege IJzertijd, de Romeinse Tijd en de Vroege Middeleeuwen maken duidelijk dat in deze perioden de omgeving van de planlocatie eveneens bewoning kende. Er lijkt daardoor sprake te zijn van enige mate van bewoningscontinuïteit vanaf circa 250 v.C. tot 300 n.C. Omdat slechts een beperkt deel van het archeologisch waardevolle gebied is opgegraven, blijft dit voorlopig een hypothese. Aanvullend onderzoek in- en rondom de oude kern van Ruurlo kan hier in de toekomst meer duidelijkheid in geven. Pas rond 700 n.C. zijn er opnieuw aanwijzingen voor activiteiten op de onderzoekslocatie. Op het eind van de Vroege Middeleeuwen werden aanvankelijk, in de 8e – 10e eeuw ter plaatse economische activiteiten, zoals het winnen van houtskool en wellicht ook de productie van smeedijzer, ontplooid. Sporen van deze activiteiten concentreren zich in de noordwestelijke hoek van het plangebied. Ten westen hiervan werden vooral aan de Middeleeuwen toe te schrijven sporen gedocumenteerd. Aan de zuidelijke zijde van het plangebied werden vooral uit de IJzertijd stammende sporen gedocumenteerd. Uit de sporen zijn houtskoolmonsters verzameld ten behoeve voor C14 datering en archeobotanisch onderzoek. In de monsters zijn echter geen zaden aangetroffen. Kennelijk werd het gebied rond de 12e en 13e eeuw in gebruik genomen als cultuurland. In de eeuwen daarna is het land opgehoogd met mestrijke heideplaggen en is een esdek ontstaan waarop continu landbouw -activiteiten konden worden ontplooid. Oud kaartmateriaal vanaf de 18e eeuw maakt duidelijk dat de bewoning in een ruime straal rond de onderzoekslocatie was gelegen.</p>