Oud-Vossemeer Molendijk-Patrijzenweg Oud-Vossemeer, Molendijk/Patrijzenweg. Gemeente Tholen. Opgraven - variant Archeologische Begeleiding

<p>De Provincie Zeeland heeft langs de Molendijk, Mareweg en Hiksedijk te Oud-Vossemeer een nieuw fietspad aangelegd. In de Patrijzenweg is tevens een nieuwe duiker aangelegd.</p><p>In het kader van de hiertoe benodigde omgevingsvergunning werd eerder een Archeologisch Booronderzoek en Inventariserend Veldonderzoek door middel van verkennende grondboringen uitgevoerd. Op basis van de resultaten van dit onderzoek heeft de bevoegde overheid besloten dat de werkzaamheden binnen 2 deelgebieden dienden te worden uitgevoerd onder Archeologische Begeleiding (protocol Opgraven): - ter plaatse van de nieuw aan te leggen duiker in de Patrijzenweg, waarbij een verwachting bestond op het voorkomen van oude(re) (weg)infrastructuur - een nieuwe doorsnijding van de Molendijk aan de overzijde van de Molendijk 5, waarbij een verwachting bestond op het voorkomen van een middeleeuwse dijk(infrastructuur) Het doel van Opgraven – variant Archeologische Begeleiding is het in kaart brengen van de eventueel aanwezige archeologische waarden in het plangebied en het ex-situ veilig stellen (Opgraven) van de resten die door de aanleg van de duiker in Onderzoeksgebied Patrijzenweg zullen worden verstoord en het in kaart brengen van het profiel van de Molendijk en de sporen die worden aangetroffen in het vlak ter plaatse van Onderzoeksgebied Molendijk.</p><p>Tijdens de archeologische begeleiding van de aanleg van de duiker aan de Patrijzenweg werd in het onderzoeksgebied een oudere 19de-eeuwse duiker blootgelegd. Een eventueel oudere middeleeuwse voorganger van de Patrijzenweg werd niet aangetroffen. De doorsnede van de Patrijzenweg en de duiker werden wel gedocumenteerd.</p><p>Tijdens de archeologische begeleiding in onderzoeksgebied Molendijk werd de doorsnede van de Molendijk gedocumenteerd. Daarbij zijn drie dijkfasen onderscheiden: een plaggendijk, een eerste en een tweede ophoging. Een dijksloot is niet aangetroffen. Evenmin zijn er aanwijzingen voor de aanwezigheid van een moerdijk vastgesteld, dat blijkt tevens uit het paleo-ecologisch en het optisch stimulatie onderzoek. De eerste fase, de basis van het dijklichaam, bestaat uit kriskras gelegde kleiplaggen waarbij de herkenbaarheid van de plaggenstructuur naar boven toe af neemt. Deze basis is ca. 9 meter breed en ca. 3 meter hoog. Vervolgens is in een tweede fase de dijk aan de noordzijde (het buitentalud) opgehoogd en afgedekt door een afwisseling van verschillende klei- en zandlagen, die schuin op de buitenzijde van de plaggendijk zijn aangebracht en vervolgens afgedekt door een zodenlaag. De dijk werd zodoende na de tweede fase met ca. 1 meter opgehoogd en met ca. 3 meter verbreed. In een derde en laatste fase werd de dijk voor een tweede keer op het buitentalud opgehoogd. Zodoende werd de dijk ca. 13 meter breed en ca. 4,20 meter hoog.</p><p>Voor de aanleg van de Molendijk is zeer lokaal materiaal gebruikt, afkomstig uit de natuurlijke ondergrond en het overstromingspakket, onder en naast de dijk, die alle eenzelfde pollenspectrum hebben.<br>Op basis van historische informatie werd de aanleg van de dijk en de eerste ophoging verondersteld te hebben plaatsgevonden in de vroege 15de eeuw (respectievelijk omstreeks 1411 en 1421 na Chr.). De laatste ophoging werd verondersteld in de 18de eeuw te dateren (omstreeks 1721 na Chr.).</p><p>De drie OSL dateringen bevestigen deze veronderstelling niet. Ze geven een ouderdom van laat 13de eeuw voor de zandlagen van de eerste ophoging en een vroeg 15de-eeuwse datering voor de tweede ophoging. De oudere OSL datering van het sediment zou kunnen impliceren dat de historische informatie over de eerste dijkaanleg niet volledig is en dat de eerste dijkaanleg rond het einde van de 13de eeuw moet worden gesitueerd. De inconsistentie tussen de OSL resultaten en de historische gegevens kan eventueel ook worden verklaard doordat de OSL dateringen niet het moment van de dijkconstructie weergeven, maar het moment van afzetting en begraving van het sediment dat gebruikt is voor de dijkconstructie. Het is niet uit te sluiten dat dit (mede) het gevolg is van de bemonsteringsstrategie. Gezien de historisch-geografische ontwikkelingsgeschiedenis van het gebied is een 13de eeuwse datering vooralsnog niet hard te maken en wordt de historische datering van het dijklichaam aangehouden.</p>