ข้อตกลงที่ขัดต่อวัตถุประสงค์หลักของสัญญา

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับข้อตกลงที่ขัดต่อวัตถุประสงค์หลักของสัญญา รวมถึงเสนอแนวทางในการเพิ่มเติมกฎหมายที่เกี่ยวกับข้อตกลงลักษณะนี้ในประเทศไทย โดยใช้รูปแบบการศึกษาวิจัยทางเอกสาร ทั้งนี้ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างกฎหมายไทยกับกฎหมายฝรั่งเศสและกฎหมายอังกฤษ วิทยานิพนธ์นี้ศึกษากฎหมายของไทยและของต่างประเทศโดยวิธีการค้นคว้าข้อกฎหมาย ตำรา บทความ วิทยานิพนธ์ คำวินิจฉัยของศาลและบรรยายในเชิงวิเคราะห์เปรียบเทียบ รวมถึงผลกระทบจากการบังคับใช้กฎหมายของไทยและต่างประเทศ ผลการศึกษาพบว่า 1) ไม่มีกฎหมายเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับข้อตกลงที่ขัดต่อวัตถุประสงค์หลักของสัญญาในกฎหมายไทย พบเพียงกฎหมายทั่วไปที่อาจนำมาปรับใช้และร่องรอยของกฎหมายในลักษณะของข้อตกลงจำกัดหรือยกเว้นความรับผิดและไม่พบว่ามีการกล่าวถึงหลักการดังกล่าวโดยตรงในแวดวงวิชาการและไม่ปรากฎการนำหลักการนี้ไปปรับใช้ในคำพิพากษา 2) ข้อตกลงที่ขัดต่อวัตถุประสงค์หลักของสัญญาหากนำมาปรับใช้โดยอาศัยกฎหมายไทยในปัจจุบันอาจต้องถือว่ามีวัตถุประสงค์เป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อย และเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 ซึ่งเป็นหลักการอย่างกว้างและไม่มีหลักเกณฑ์ในการพิจารณา หรืออาจต้องอาศัยหลักการตีความการแสดงเจตนาและการตีความสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 171 และมาตรา 368 ซึ่งไม่มีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนและอาจเกิดปัญหาในการค้นหาเจตนาอันแท้จริงของคู่สัญญา ดังนั้น ผู้วิจัยจึงเห็นว่าควรเพิ่มบทบัญญัติเกี่ยวกับข้อตกลงที่ขัดต่อวัตถุประสงค์หลักของสัญญาไว้โดยเฉพาะเพื่อให้กฎหมายเกิดความชัดเจนและมีหลักเกณฑ์ที่แน่นอนในการพิจารณาเพื่อประโยชน์ในการบรรลุวัตถุประสงค์หลักของสัญญาที่เป็นความประสงค์ที่คู่สัญญาเข้าทำสัญญาระหว่างกัน