ข้อขัดข้องเกี่ยวกับมาตรฐานการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่เพียงพอตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทย

ประเทศไทยได้ให้ความสำคัญกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลโดยกำหนดมาตรฐานในการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของข้อมูลส่วนบุคคลอันเป็นการคุ้มครองสิทธิความเป็นส่วนตัวของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งบัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 วิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงมุ่งศึกษาข้อขัดข้องเกี่ยวกับมาตรฐานการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่เพียงพอตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูล ส่วนบุคคลของไทย โดยเปรียบเทียบหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามหลักสากลกับหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทย การเปรียบเทียบบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยกับบทบัญญัติของกฎหมายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลต่างประเทศ และแนวทางพัฒนากฎหมายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทย จากการศึกษาพบว่า 1) หลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยมีความเหมือนกับหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามหลักสากล 2) บทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยยังมีปัญหาความไม่ชัดเจนในเรื่อง คำนิยาม ขอบเขตการบังคับใช้กฎหมาย หน้าที่และความรับผิดชอบของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล สิทธิและหน้าที่ของผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล สิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล และการส่งหรือโอนข้อมูลส่วนบุคคลไปยังต่างประเทศ 3) ความไม่ชัดเจนในบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล แสดงให้เห็นข้อขัดข้องเกี่ยวกับมาตรฐานการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่เพียงพอ ซึ่งประเทศไทยจำเป็นต้องแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติของกฎหมายในประเด็นต่างๆ โดยผู้ศึกษาได้เสนอแนวทางการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติของกฎหมายให้มีความชัดเจนเพื่อให้กฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยมีมาตรฐานการคุ้มครองที่เพียงพอ