Jonkersvaart, Jonkersvaart 22, Gemeente Marum (Gr.). Inventariserend Veldonderzoek Proefsleuven.

<p>In het plangebied Jonkersvaart 22 te Jonkersvaart, gemeente Marum (Gr.) is op 3 juni 2015 een proefsleufonderzoek uitgevoerd door De Steekproef bv. De aanleiding vormt de vondst van twee zilveren muntfibulae uit de negende eeuw en een romeinse munt. Doel van het onderzoek is vast te stellen of meer (edel)metalen vondstmateriaal in de bodem aanwezig is en of daar een archeologische context voor is. Er is één proefsleuf gegraven van elf bij vier meter over de vondstlocaties van de fibulae. Er zijn geen nieuwe (edel)metalen vondsten gedaan en er is geen sprake van een vindplaats; archeologisch relevante sporen zijn niet aangetroffen. Vastgesteld is dat de bodem bestaat uit een dun pakket dekzand op keileem. Het dekzand heeft gedurende een bepaalde tijd in een dusdanig droog milieu gelegen dat zich (lokaal?) een podzolbodem kon vormen. In het holoceen vond vernatting van het gebied plaats waardoor een veenpakket op het dekzand groeide. Dit veen is in de middeleeuwen ontgonnen. In de werkput is op delen van het dekzand een dunne laag restveen aangetroffen. Op het restveen bevindt zich de bouwvoor. In bepaalde delen van de werkput komt een bodem voor, die bestaat uit een bouwvoor op keileem. Hier is het dekzand als gevolg van egalisatie verdwenen. In de zuidwestelijke hoek van de werkput is een vorstwig waargenomen. Er zijn in de werkput geen aanwijzingen gevonden voor de aanwezigheid van van elders aangevoerde grond; hierdoor lijkt de kans klein dat de vondsten door middel van opgebrachte grond in het plangebied terecht zijn gekomen. Hoe de fibulae en munt in de bodem zijn beland is onduidelijk. Wel is bekend dat het veen in de omgeving van Jonkersvaart mogelijk al vanaf de zevende eeuw werd ontgonnen en in gebruik kwam als akkerbouwgrond. Menselijke activiteit vond vanaf deze eeuw plaats in het gebied. Het onderzoek heeft geen context gegeven aan de vondst van de fibulae en munt. Het is niet onmogelijk dat deze in de bodem terecht zijn gekomen in de negende eeuw; een periode waarin de mens een flinke invloed in het landschap rondom de vindplaats uitoefende. De begrenzing van de aangelegde werkput (44 m2) is te klein om te concluderen of in de nabijheid geen andere archeologische waarden aanwezig zijn. Daarom wordt geadviseerd om bij toekomstige ingrepen rond het plangebied opnieuw de risico's op het verstoren van archeologische waarden vast te stellen.</p>