Plangebied Standhazensedijk te Drimmelen, gemeente Drimmelen; archeologisch vooronderzoek: een bureauonderzoek en cultuurhistorisch onderzoek.

<p>In opdracht van Tauw B.V. Eindhoven heeft RAAP in augustus-september 2021 een archeologisch<br>vooronderzoek in de vorm van een bureauonderzoek en een cultuurhistorisch onderzoek uitgevoerd<br>voor het plangebied Standhazensedijk te Drimmelen in de gemeente Drimmelen. In het plangebied zal<br>een verzwakt gedeelte van de Standhazensedijk verbeterd worden.</p><p>Archeologie<br>Het plangebied bevindt zich in een zeer laag gebied, geomorfologisch gezien deels opgebouwd uit<br>getijafzettingen en deels uit dekzand. In het plangebied zelf en de omgeving zijn geen archeologische<br>vindplaatsen bekend. Het oppervlak uit de steentijd bevindt zich op meer dan 5,75 m –mv. Er is<br>onvoldoende informatie voorhanden over de aan- of afwezigheid van gradiëntzones. Er geldt dan ook<br>een niet nader gespecificeerde archeologische verwachting voor vindplaatsen uit de steentijd. Gezien<br>de relatief lage en natte ligging van het plangebied zal het gebied niet aantrekkelijk zijn geweest voor<br>bewoning. Er geldt dan ook een lage verwachting voor archeologische resten vanaf het neolithicum t/m<br>de middeleeuwen. Op basis van historisch kaartmateriaal is gebleken dat het plangebied in de nieuwe<br>tijd in gebruik is geweest als hooiland. Zodoende worden uit deze periode geen archeologische resten<br>m.b.t. bebouwing verwacht, maar wel m.b.t. ontginning.</p><p>Op basis van de resultaten van het onderzoek blijkt dat in het plangebied (mogelijk) archeologische<br>resten bedreigd worden door de voorgenomen bodemingrepen. Daarom wordt geadviseerd om de<br>plannen zodanig aan te passen dat verstoring wordt voorkomen. Dat kan door de maximale diepte van<br>de graafwerkzaamheden te beperken tot 5,75 m –mv (het niveau van het dekzand, i.e. het oude<br>maaiveld, waar mogelijk eventuele sporen en/of vondsten bewaard zijn gebleven. Daarnaast is ook de<br>dijk van archeologische betekenis. Geadviseerd wordt om de gelaagde opbouw van de dijk via het<br>aanleggen van een coupure te documenteren.</p><p>Indien planaanpassing niet mogelijk is, wordt aanbevolen in het kader van de bestaande planvorming<br>een vervolgstap uit het proces van de Archeologische Monumentenzorg (AMZ) te nemen.</p><p>Cultuurhistorie<br>De Standhazensedijk ligt in een gebied dat in de late middeleeuwen en nieuwe tijd meermaals op het<br>water ‘gewonnen en verloren’ is. Het betreft een zgn. inlaagdijk (dijk achter verzwakt dijkdeel) uit 1691.<br>Deze maakt onderdeel uit van de ca. vijftig jaar eerder op initiatief van Prins Frederik Hendrik<br>aangelegde ringdijk van de Emiliapolder (1645).</p><p>Vanuit het perspectief van de bedijking langs de Hollandse rivierdelta is het een interessant voorbeeld<br>van een dijk uit de nieuwe tijd. Het betreffende deel van het tracé en het profiel zijn nog redelijk gaaf,<br>hoewel de dijk door de aanleg van de Amertak (1993) is doorsneden. Het historische landgebruik<br>(polder/landbouwgrond) is aan de zuidzijde van de dijk nog goed te beleven. De dijk is na de aanleg<br>vermoedelijk (een of meerdere keren) verstevigd. De 19e-eeuwse (of oudere) beplanting is niet meer<br>aanwezig. De dijk heeft zijn historische verkeersfunctie wel behouden in de vorm van een fietspad.</p><p>Als aanbevelingen voor de op handen zijnde dijkversterking gelden (nader omschreven in het hoofdstuk<br>Conclusies en Advies): behoud het huidige, nog goed herkenbare tracé van de dijk; behoud zoveel<br>mogelijk de historische kenmerken van het profiel; behoud de begroeiing van de taluds; behoud de voetsloot; behoud de historische verkeersfunctie van de dijk; onderzoek welke cultuurhistorische<br>waarden bij het ontwerpen van de dijkversterking versterkt kunnen worden.</p>