นโยบายมุ่งใต้ใหม่ของเกาหลีใต้ต่อเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

วิทยานิพนธ์นี้ศึกษาที่มา และปัจจัยที่ส่งผลต่อการกำหนดนโยบายมุ่งใต้ใหม่ของเกาหลีต่อเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ศึกษาการดำเนินนโยบายและผลของนโยบายมุ่งใต้ใหม่เบื้องต้น ว่าเป็นอย่างไร มีปัญหา และอุปสรรคใด สมมติฐานการศึกษา คือ ปัจจัยภายนอกส่งผลต่อปัจจัยภายในทำให้เกิดการกำหนดนโยบายมุ่งใต้ใหม่ในสมัยประธานาธิบดีมุน แจอิน โดยการใช้กรอบความคิดทฤษฎีนโยบายต่างประเทศ (Foreign Policy Theory) ของ K.J. Holsti ใน International Politics: A Framework for Analysis (1995) การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (qualitative Research) ด้วยการวิเคราะห์ข้อมูลจากเอกสาร (document analysis) ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยที่ทำให้รัฐบาล มุน แจอินดำเนินนโยบายมุ่งใต้ใหม่นั้น มาจากบริบทภายนอก คือ นโยบายและการดำเนินการของรัฐอื่น ซึ่งส่งผลต่อปัจจัยภายใน คือ ความต้องการด้านเศรษฐกิจ สังคม และความมั่นคง อันเนื่องมาจากถูกกีดกันทางการค้าและการดำเนินธุรกิจในจีน จากการที่เกาหลีร่วมมือกับสหรัฐฯ ในการติดตั้งระบบต่อต้านขีปนาวุธข้ามทวีปในชั้นบรรยากาศ (THAAD) ในเกาหลี ซึ่งกระทบต่ออุตสาหกรรมและธุรกิจของเกาหลีในจีน นอกจากนั้น คือ การค้าและการลงทุนของเกาหลีกับอาเซียนที่เพิ่มสูงขึ้นทุกปี ตลอดจนการแข่งขันของจีนและญี่ปุ่นในนโยบายต่อเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก็เป็นปัจจัยผลักดันด้วยเช่นกัน ในส่วนของผลการดำเนินนโยบาย พบว่า เกาหลีเน้นโครงการในด้านประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน แต่ก็ยังมีโครงการอยู่น้อย เมื่อเทียบกับงบประมาณที่ตั้งไว้ นอกจากนั้น เกาหลีเน้นจัดทำโครงการในประเทศที่เกาหลีลงทุนและมีสัดส่วนทางการค้าระหว่างกันสูง อย่างเวียดนาม และอินโดนีเซีย โดยโครงการเหล่านั้น มีแนวโน้มที่จะสร้างประโยชน์แก่เกาหลีทั้งทางตรงและทางอ้อมได้ด้วย ในส่วนของอุปสรรคในการดำเนินนโยบาย คือ เกาหลีไม่ได้ให้ความสำคัญกับนโยบายมุ่งใต้ใหม่มากเท่านโยบายมุ่งเหนือใหม่ (New Northern Policy) อีกทั้งยังเป็นนโยบายแบบ top down ที่ประชาชนเกาหลีส่วนใหญ่ไม่รับรู้ และไม่ได้ให้การสนับสนุนมากนัก นอกจากนั้น ยังถูกบดบังด้วยมหาอานาจอื่นในภูมิภาคอย่างจีนและญี่ปุ่นที่ดำเนินนโยบายในระดับที่ใหญ่กว่าต่อเอเชียตะวันออกเฉียงใต้