อุบัติการณ์และปัจจัยเสี่ยงต่อการติดเชื้อซิฟิลิสในกลุ่มผู้ป่วยวัยรุ่นที่ติดเชื้อเอชไอวีที่ทำการรักษาด้วยยาต้านไวรัสเอชไอวีที่คลินิกนิรนาม โรงพยาบาลปทุมธานี

แม้ว่าการระบาดของการติดเชื้อเอชไอวีจะมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง แต่โรคเอดส์ยังคงเป็นประเด็นท้าทายกับระบบสุขภาพของประเทศไทย โรคซิฟิลิสเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่พบในบ่อยที่สุดในผู้ติดเชื้อเอชไอวีโดยเฉพาะในกลุ่มวัยรุ่น การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์อัตราอุบัติการณ์และปัจจัยเสี่ยงต่อการติดเชื้อซิฟิลิสในกลุ่มผู้ป่วยวัยรุ่นที่ติดเชื้อเอชไอวี ที่ทำการรักษาด้วยยาต้านไวรัสเอชไอวี ที่คลินิกนิรนาม โรงพยาบาลปทุมธานี ระหว่างวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2555 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2565 จากฐานข้อมูลผู้ติดเชื้อเอชไอวี โรงพยาบาลปทุมธานี วิเคราะห์โดยใช้เทคนิค Kaplan Meier และวิเคราะห์พหุปัจจัยโดยใช้ Cox proportional hazard ผลการศึกษาพบว่า ผู้ติดเชื้อเอชไอวีส่วนใหญ่เป็นเพศชาย ร้อยละ 60.71 มีอายุเฉลี่ยขณะเริ่มรับยาต้านไวรัสเอชไอวี 21.63  2.34 ปี พบอัตราการติดเชื้อซิฟิลิส เท่ากับ 21.13 ต่อ 1,000 คน - ปี (95%CI = 15.61 - 28.59) ปัจจัยเสี่ยงในการติดเชื้อซิฟิลิสในผู้ติดเชื้อเอชไอวีได้แก่ เป็นกลุ่มประชากรเสี่ยงที่มีลักษะเป็น MSM, TGW, Partner of PLHIV และ ANC (Adjusted Hazard Ratio =2.80 ; 95%CI = 1.41 - 7.23) และมีโรคร่วมได้แก่ หนองใน แผลริมอ่อน เริมที่อวัยวะสืบพันธ์และทวารหนัก หูดหงอนไก่ ไวรัสตับอักเสบบีและกามโรคของต่อมและท่อน้ำเหลือง (Adjusted Hazard Ratio = 3.57 ; 95%CI =1.77 - 7.23) ข้อเสนอแนะในการศึกษาครั้งนี้ ผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่อยู่ในกลุ่มประชากรเสี่ยงคือ กลุ่ม MSM, TGW, Partner of PLHIV และ ANC และมีโรคร่วม คือหนองใน แผลริมอ่อน เริมที่อวัยวะสืบพันธ์และทวารหนัก หูดหงอนไก่ ไวรัสตับอักเสบบีและกามโรคของต่อมและท่อน้ำเหลือง ควรได้รับการตรวจคัดกรองซิฟิลิสทุก ๆ 6 เดือน และบุคลากรทางการแพทย์ต้องเน้นย้ำให้ความรู้เรื่องการป้องกันขณะมีเพศสัมพันธ์ในกลุ่มประชากรเสี่ยง