Kerkrade Kerkrade Kloosterraderplein percelen E 5987 en E 4838

<p>Het archeologische proefsleuvenonderzoek dat eind oktober werd uitgevoerd op de locatie Kloosterraderplein in Kerkrade, leverde onverhoopte resultaten op. In het oostelijke deel van het plangebied werden wellicht restanten aangesneden van een Romeins villaterrein. De beperkte schaal van het onderzoek verhindert het trekken van definitieve conclusies, maar na vergelijking met andere villae rusticae uit de omgeving kan geconstateerd worden dat sporen van een groot bijgebouw of eventueel hoofdgebouw van een villaterrein zijn aangesneden. Behalve funderingsresten en paalkuilen bestaan de archeologische resten ook uit een zogenaamde ‘vuile’ laag met veel vondstmateriaal, waaronder terra sigillata en beschilderd Romeins aardewerk.</p><p>Het onderzoek is op 26 en 27 oktober uitgevoerd door ADC ArcheoProjecten. De directe aanleiding tot het archeologische veldwerk vormden de plannen om het grotendeels braakliggende terrein op te nemen in de uitbreiding van de parkeerplaats bij het Kloosterraderplein. Binnen het plangebied was er geen voorafgaand archeologisch onderzoek uitgevoerd, maar aangezien het zuidelijke deel van het terrein binnen de historische kern van Kerkrade valt (terrein van hoge archeologische waarde), was verder archeologisch onderzoek aangewezen. Bovendien is een krantenartikel bekend waarin vermeld staat dat men in 1922, tijdens graafwerken aan het Oranjeplein, restanten van een Romeinse villa had aangetroffen. Nadere specificaties omtrent de locatie van deze sporen zijn niet bekend, maar mogelijk betreffen de werkzaamheden de bouw van onder meer de villa Bergstein onmiddellijk ten oosten van het onderzoeksgebied.</p><p>Oorspronkelijk waren er twee werkputten gepland, waardoor ca. 10 % van het terrein onderzocht zou worden. Op basis van de resultaten van beide sleuven werd er echter in onderling overleg met opdrachtgever / bevoegd gezag besloten om een derde werkput aan te leggen in het verlengde van werkput 1. Deze eerste werkput leverde immers een grote hoeveelheid vondstmateriaal en een aantal paalkuilen op, terwijl de tweede werkput archeologisch leeg bleek te zijn. Door tussen beide werkputten een extra sleuf aan te leggen, werd het mogelijk de vindplaats beter in tijd en ruimte af te bakenen.</p><p>Binnen deze laatste put is alleen een eerste vlak aangelegd en werden er bovendien geen sporen afgewerkt. Op deze manier bleef de vindplaats grotendeels intact voor vervolgonderzoek door middel van een definitieve archeologische opgraving.</p><p>Behalve een aantal paalkuilen in werkput 1, waarvan het vooralsnog niet mogelijk is om er een verband in te herkennen, zijn er in werkput 3 funderingssleuven aangetroffen. Deze sporen mogen in de Romeinse tijd gedateerd worden (op basis van het aardewerk te plaatsen eind 1e eeuw tot even na het midden van de 2e eeuw n. Chr.). Kenmerkend voor deze sporen is dat ze een zeer compacte kiezelvulling hebben, een fenomeen dat ook duidelijk is beschreven bij het onderzoek van de Romeinse villa Holzkuil in Kerkrade. Meer gelijkenissen zijn er te vinden in de oriëntatie van de constructie, die net als het hoofdgebouw van de Holzkuil een zuidwest-noordoost richting aanhoudt.</p><p>Een aantal vondsten en mogelijk één kuil zijn te dateren in de Late-Middeleeuwen, maar 63 van de 71 verzamelde aardewerkscherven dateren uit de Midden-Romeinse tijd. Opvallend daarbij is dat het uitsluitend om gedraaid aardewerk gaat, wat een zekere aanwijzing geeft voor de welstand van de toenmalige bewoners.</p>