ทัศนะต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานตามระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ (IRC) ของศูนย์ฝึก และอบรมเด็กและเยาวชนทั่วประเทศ

การศึกษาเรื่อง “ทัศนะต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานตามระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ (IRC) ของศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนทั่วประเทศ” เป็นการศึกษาวิจัยแบบผสมผสาน มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาทัศนะต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานตามระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ และศึกษาข้อเสนอในการพัฒนา การปฏิบัติงานตามระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ โดยใช้วิธีการศึกษาจากเอกสารและการศึกษาภาคสนาม โดยกลุ่มตัวอย่าง คือ นักสังคมสงเคราะห์ ผู้ปฏิบัติหน้าที่ IRC ของศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน 20 หน่วยงาน จำนวน 76 คน โดยใช้แบบสอบถาม เป็นเครื่องมือ และประมวลผลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบความแตกต่างของตัวแปร และหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน กำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ที่เกี่ยวข้องกับระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ จำนวน 9 คน ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 21–30 ปี ส่วนใหญ่ เป็นพนักงานราชการ สำเร็จการศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี ปฏิบัติงานนักสังคมสงเคราะห์ผู้ปฏิบัติหน้าที่ (IRC) มากกว่า 5 ปี เคยผ่านการอบรมนักสังคมสงเคราะห์ผู้ปฏิบัติหน้าที่ (IRC) กลุ่มตัวอย่างมีความรู้ความเข้าใจในการปฏิบัติงานตามระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ อยู่ในระดับมาก มีทัศนะต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานฯ ซึ่งด้านที่ 1 ด้านปริมาณงานอยู่ในระดับมาก ด้านที่ 2 ด้านคุณภาพงานอยู่ในระดับปานกลาง และด้านที่ 3 ด้านทักษะในการปฏิบัติงานอยู่ในระดับมาก และภาพรวมของบุคลากรมีระดับทัศนะต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานตามระบบฯอยู่ในระดับมาก จากการวิเคราะห์เปรียบเทียบระหว่างตัวแปรต้นและตัวแปรตาม ผลการศึกษาพบว่า ไม่มีตัวแปรใดสอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้ทางนัยสำคัญทางสถิติ ทำให้เกิดตั้งข้อสังเกตว่านักสังคมสงเคราะห์ผู้ปฏิบัติหน้าที่ (IRC) มีความรู้ความเข้าใจในการปฏิบัติงานตามระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ และบุคลากรแสดงความคิดเห็นต่อปัญหาอุปสรรคที่มีต่อทัศนะต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานตามระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ (IRC) พบว่าด้านปริมาณงาน หน่วยงานมอบหมายภาระให้จำนวนมาก นอกเหนือจากการปฏิบัติหน้าที่ IRC ด้านคุณภาพงาน แบบฟอร์มเอกสารที่มีจำนวนมาก การใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยยังไม่ทั่วถึงทุกส่วนงาน และปัจจัยอื่นๆ เช่น ความไม่พร้อมของครอบครัวและชุมชน ขาดเครือข่ายส่งต่อที่จะรองรับเด็กและเยาวชน ขาดงบประมาณในการลงพื้นที่ช่วยเหลือ และด้านทักษะในการปฏิบัติงาน กรมพินิจฯ ได้ออกนโยบายเมื่อปีงบประมาณ 2564 เริ่มให้นักสังคมสงเคราะห์ สังกัดศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนทุกคน ปฏิบัติหน้าที่ IRC ในการปฏิบัติหน้าที่ ขาดความรู้ความเข้าใจหรือความไม่แน่ชัด ขาดทักษะในการสื่อสาร การเป็นพี่เลี้ยง การประสานงานกับเครือข่าย การให้คำปรึกษา และทักษะการแก้ไขปัญหา เป็นต้น ข้อเสนอแนะในการศึกษาครั้งนี้ แบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ 1) ระดับกรมฯ ควรดำเนินการจัดทำโครงการหรือประชุมการจัดการความรู้ เพื่อทบทวนการปฏิบัติงานของระบบการบำบัดแก้ไขฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเฉพาะรายแบบไร้รอยต่อ (IRC) ควรแยกการปฏิบัติหน้าที่ของนักสังคมสงเคราะห์ปฏิบัติหน้าที่ปกติออกจากนักสังคมสงเคราะห์ปฏิบัติหน้าที่ IRC ปรับปรุงแก้ไขเอกสารให้มีความกระชับ ไม่ซ้ำซ้อนกัน และนำเทคโนโลยีเข้ามาประยุกต์ใช้ให้เกิดความสะดวกและรวดเร็วในการปฏิบัติงานทุกภาคส่วน จัดอบรมแนวทางการปฏิบัติงาน IRC ในภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติที่เข้มข้นและต่อเนื่อง โดยมีที่ปรึกษาให้แต่ละศูนย์ฝึกฯ ในการให้คำปรึกษาและแก้ไขปัญหาที่ถูกต้องเหมาะสม ดูแลและสร้างแรงจูงใจให้กับผู้ปฏิบัติหน้าที่ IRC 2) ระดับศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน ควรรวบรวมเครือข่ายที่หลากหลายเพื่อทำการรองรับเด็กและเยาวชน ประชุมหรือหาแนวทางให้ความรู้ และทำความเข้าใจเกี่ยวกับคุณสมบัติเด็กและเยาวชน ต่อเครือข่ายต่างๆ และทบทวนกระบวนการปฏิบัติงานในการบำบัด ฟื้นฟู เด็กและเยาวชนในศูนย์ฝึกฯ 3) ระดับผู้ปฏิบัติงาน ควรเพิ่มพูนความรู้ ประสบการณ์ จากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างเพื่อนร่วมงาน และบริหารงานและเวลาให้เหมาะสม ที่จะให้การแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมให้สามารถกลับคืนสู่สังคมได้อย่างปกติสุขและไม่กระทำผิดซ้ำ