Hipoteza mechanicznej destabilizacji skóry w łuszczycy

W pracy przedstawiono nową hipotezę patogenezy łuszczycy, opartą na obserwacji, że długotrwały, równomierny ucisk zmiany łuszczycowej prowadzi do wyraźnej poprawy jej struktury. Proponuję, że łuszczyca jest nie tylko chorobą autoimmunologiczną, ale również zaburzeniem mechanicznej stabilności naskórka, wynikającym z osłabienia połączeń międzykomórkowych oraz przyspieszonego dojrzewania keratynocytów. Ucisk działa stabilizująco poprzez scalenie warstw skóry, zmniejszenie lokalnej aktywności zapalnej i wpływ na mechanotransdukcję komórkową. Hipoteza ta oferuje nowe spojrzenie na łuszczycę jako chorobę autoimmunologiczno-strukturalną i wskazuje na pomijany dotąd w dermatologii aspekt mechanicznej integralności skóry.