ปัญหาการร้องสอดในคดีความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่: รายงานฉบับสมบูรณ์

มาตรา 7 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 เป็น หลักเกณฑ์ส่วน “วิธีสบัญญัติ” ตามกฎหมายฉบับนี้ซึ่งมีลักษณะทํานองเดียวกับเรื่อง “การร้องสอด” ตาม มาตรา 57 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และข้อ 78 แห่งระเบียบของที่ประชุมใหญ่ ตุลาการในศาลปกครองสูงสุด ว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2543 อย่างไรก็ตามบทบัญญัติมาตรา 7 วรรคหนึ่ง กลับใช้ถ้อยคําที่กํากวม อ่านเข้าใจยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาประกอบกับมาตรา 5 วรรคหนึ่ง และมาตรา 5 แล้ว อาจทําให้เกิดข้อสงสัยว่าเนื้อหาของมาตรา 7 วรรคหนึ่ง สอดคล้องกับ โครงสร้างความรับผิดทางละเมิดที่พระราชบัญญัติฉบับนี้สร้างขึ้นหรือไม่ อีกประการคือด้วยเหตุที่ บทบัญญัติมาตรา 7 วรรคหนึ่ง มีลักษณะทํานองเดียวกับเรื่องการร้องสอดตามกฎหมายวิธีพิจารณาความ แพ่งและกฎหมายวิธีพิจารณาคดีปกครอง จึงมีปัญหาว่าในคดีความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่นั้น จะ นําบทบัญญัติทั่วไปเกี่ยวกับการร้องสอดมาใช้ได้หรือไม่ เพียงใด จากการศึกษาพบว่า มาตรา 7 วรรคหนึ่ง มีถ้อยบัญญัติบางประการที่ไม่รับกับโครงสร้างความรับ ผิดที่วางไว้ตามมาตรา 5 วรรคหนึ่ง และมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของ เจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ซึ่งถ้อยบัญญัติดังกล่าวนอกจากจะดํารงอยู่อย่างไม่มีที่ใช้แล้ว ยังก่อให้เกิดปัญหา การตีความตามมาอีกด้วย นอกจากนี้แม้มาตรา 7 วรรคหนึ่ง จะมีลักษณะทํานองเดียวกับเรื่องการร้อง สอด แต่บทบัญญัติทั่วไปเกี่ยวกับการร้องสอดยังคงสามารถนํามาปรับใช้ในคดีความรับผิดทางละเมิดของ เจ้าหน้าที่ได้ในทุกกรณี โดยการปรับใช้เช่นว่านั้นจะต้องไม่ขัดหรือแย้งกับหลักเกณฑ์ตามพระราชบัญญัติ ฉบับนี้ด้วย