แนวทางการออกแบบที่พักอาศัยแบบสวมใส่ได้ในสถานที่กักตัวรวมด้วยขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม

จากสถานการณ์การติดเชื้อ COVID-9 ที่เกิดขึ้น ทำให้มีการจัดตั้งสถานที่กักตัวรวมสำหรับผู้ที่มีความเสี่ยงในการติดเชื้อและผู้ติดเชื้อขึ้น อย่างไรก็ตาม พื้นที่เหล่านั้นมักจะต้องรักษาความปลอดภัยจากการแพร่ระบาดของเชื้อโรค ทำให้ผู้กักตัวไม่สามารถเคลื่อนที่ไปมาได้ ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดสภาวะทางจิตใจ ขณะที่สถานที่กักตัวบางแห่งที่เป็นการกั้นพื้นที่แบบไม่มิดชิดทำให้มีผู้ที่กักตัวหลายคนรวมกันและรู้สึกไม่มีความสะดวก ปลอดภัย ผู้วิจัยจึงต้องการออกแบบพื้นที่อาศัยของผู้ที่เข้ารับการกักตัว ให้มีความมิดชิดปลอดภัย แต่ก็ยังสามารถเคลื่อนที่ไปมาและสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบข้างได้ ดังนั้นผู้วิจัยจึงต้องการนำการออกแบบสถาปัตยกรรมแบบสวมใส่ได้มาประยุกต์ใช้เป็นส่วนหนึ่งในพื้นที่กักตัวสำหรับเคลื่อนที่ไปมา อย่างไรก็ตาม สถาปัตยกรรมแบบสวมใส่ได้ที่จะถูกนำมาใช้นั้น ควรจะต้องมีน้ำหนักที่เบา โครงสร้างที่แข็งแรง และปริมาตรที่เหมาะสมเพื่อการใช้งาน ซึ่งการออกแบบสามารถตามวัตถุประสงค์ต่าง ๆ ตามที่กล่าวมานั้นสามารถสร้างความเป็นไปได้ของทั้งผลลัพธ์ และแนวทางการออกแบบที่หลากหลาย ซึ่งก่อให้เกิดความลำบากในการตัดสินใจของผู้ออกแบบ ผู้วิจัยจึงได้ทดลองใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการออกแบบด้วยการใช้ ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม (Genetic Algorithm หรือ G.A.) เพื่อหาแนวทางที่เหมาะสมที่สุดในการออกแบบและช่วยให้ผู้ออกแบบมีความมั่นใจว่าสามารถเลือกแบบที่ดีที่สุดหรือแบบที่ตอบสนองต่อหลายวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ได้ในงานวิจัยชิ้นนี้ ผู้วิจัยได้ใช้ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมร่วมกับการสร้างแบบจำลองพาราเมทริก(Parametric Modelling) ในการออกแบบที่กักตัวแบบสวมใส่ได้ โดยวิธีการดังกล่าว จะช่วยเพิ่มความเป็นไปได้ที่จะหาแนวทางการออกแบบที่ตอบวัตถุประสงค์ในเรื่องของ รูปทรงและโครงสร้างขนาด และน้ำหนักที่เหมาะสมที่สุด ซึ่งในผลลัพธ์การวิจัยค้นพบว่า ภายใต้กรอบการออกแบบด้วยแบบจำลองพาราเมทริกนั้น การใช้ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมสามารถช่วยในการตัดสินใจเลือกผลลัพธ์ที่เหมาะสมที่สุดตามทุกวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ได้ และสามารถนำผลลัพธ์จากขั้นตอนดังกล่าวไปต่อยอดเพื่อพัฒนาเป็นแบบทางสถาปัตยกรรมต่อไป