ปัญหาของมาตรการการเข้าถึงข้อมูลของลูกหนี้ตามคำพิพากษากับพฤติกรรมของคนในสังคม: ศึกษาเฉพาะการบังคับคดีกรณีที่เป็นหนี้เงิน

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกำหนดมาตรการการเข้าถึงข้อมูลของลูกหนี้ตามคำพิพากษาในรูปแบบ “เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาเป็นผู้แถลงข้อมูลของลูกหนี้ตามคำพิพากษาต่อเจ้าพนักงานบังคับคดี” แต่มีปัญหาในเรื่อง “สิทธิ/อำนาจ” ของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในการเข้าถึงข้อมูลของลูกหนี้ตามคำพิพากษา และเรื่อง “ภาระ” ในการสืบหาทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาที่ไม่สอดคล้องต้องกัน กล่าวคือ กฎหมายมิได้กล่าวถึงอำนาจของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในการเข้าถึงข้อมูลของลูกหนี้ตามคำพิพากษาเอาไว้ด้วย จึงเป็นความลักลั่นของกฎหมาย ทำให้เจ้าหนี้ตาม คำพิพากษามีข้อขัดข้องในการสืบหาทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาและมีการสูญเสียโอกาสในการบังคับคดี นอกจากนั้นรูปแบบดังกล่าวยังไม่สอดคล้องต่อหลักเหตุผลอีกด้วย กล่าวคือ กฎหมายกำหนดไว้โดยปริยายให้เจ้าหนี้ตามคำพิพากษามีภาระในการสืบหาทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาโดยที่ลูกหนี้ตามคำพิพากษากลับไม่มีภาระความรับผิดชอบใดต่อการฝ่าฝืนคำพิพากษา ซึ่งเป็นความย้อนแย้งต่อหลักความรับผิดชอบที่ต้องสัมพันธ์กับหน้าที่ ปัญหาดังกล่าวส่งผลต่อแนวประพฤติปฏิบัติตามสิทธิและหน้าที่ของคนในสังคม แนวทางการแก้ไขปัญหาที่เหมาะสมคือการกำหนดมาตรการการเข้าถึงข้อมูลของลูกหนี้ตามคำพิพากษาที่ได้คำนึงถึงโอกาสในการบังคับคดีและการตระหนักรู้ของคนในสังคมประกอบด้วย