Archeologisch booronderzoek Koningin Beatrixschool De Meern

<p>Erfgoed Utrecht heeft een archeologisch inventariserend veldonderzoek door middel van boringen (verkennende fase) uitgevoerd op het schoolplein van de Koningin Beatrixschool aan de Laan 1954 in de Meern (gemeente Utrecht). In het plangebied wordt de bestaande school gesloopt en wordt een nieuwe school op grotendeels dezelfde locatie teruggeplaatst. Het plangebied beslaat in totaal circa 1200 m2. Volgens de archeologische waardenkaart van de gemeente Utrecht ligt het plangebied in een zone met een hoge archeologische waarde vanwege de vermoedelijke ligging van een restgeul van de Heldammerstroom en de Romeinse weg in de ondergrond. Conform de verwachtingskaart geldt voor deze waarde dat voor bodemingrepen groter dan 50 m2 en dieper dan 0,5 m onder maaiveld een archeologisch vooronderzoek en/of een archeologievergunning nodig is. Uit de boringen blijkt dat de bodemopbouw binnen het plangebied sterk varieert. Onder de circa 0,9 meter dikke ophogingslaag, die is aangebracht bij de bouw van de wijk en de school, zijn vanaf circa 0,15 m+NAP oeverafzettingen aangetroffen. In het noordelijk deel van het plangebied liggen onder deze oeverafzettingen restgeulafzettingen. In het westen van het plangebied zijn crevasse- en/of restgeulafzettingen aanwezig (boringen 9 tot en met 13). In de overige boringen komen onder de oeverafzettingen kalkarme komgronden voor. De Romeinse weg en de restgeul van de Heldammerstroom blijken binnen het plangebied aanwezig te zijn. De restgeul heeft vermoedelijk vanuit het noorden onder de huidige school door gelopen richting het westen. De aanwezigheid van grind in de meeste boringen bevestigt de aanwezigheid van de Romeinse limesweg. Grind komt in dit deel van Nederland namelijk niet van nature in rivierafzettingen voor en is door menselijk handelen in de bodem terechtgekomen. De weg lag in het noordelijk deel van het plangebied vermoedelijk ten oosten van het huidige gebouw en lijkt iets zuidelijker dan de restgeul onder de school richting het westen te lopen. Op basis van de boringen is het echter lastig om aan te geven wat de exacte ligging van de weg moet zijn geweest omdat het grind verspreid is geraakt, mogelijk al vanaf de Romeinse tijd door erosie van het wegdek door overstromingen van de rivier en vervolgens door landbouwactiviteiten. Uit de boringen blijkt dat de archeologische resten vanaf circa 0,9 meter onder maaiveld aanwezig zijn en nog (deels) intact onder de huidige school aanwezig kunnen zijn. Dat betekent dat bij de bouw van de nieuwe school, waar enkele tientallen centimeters dieper wordt gegraven en funderingspalen worden toegepast, nog aanwezige intacte delen van de weg (zoals bermgreppels, eventuele beschoeiingen en kades) verstoord kunnen worden.</p>