ปัญหาบางประการในการจัดเก็บภาษีที่ดินประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพ ตามพระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562

จากการศึกษาการจัดเก็บภาษีที่ดินประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควร แก่สภาพ โดยมีการเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัดคือกำหนดให้ใช้ราคาประเมินทุนทรัพย์ของอสังหาริมทรัพย์เป็นฐานภาษี และให้แบ่งอัตราภาษีตามประเภทการใช้ประโยชน์ของทรัพย์สิน โดยมีความสัมพันธ์ระหว่างประเภทการใช้ประโยชน์ เช่น การกำหนดนิยามของที่ดินที่ไม่ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพว่า เป็นที่ดินที่โดยสภาพสามารถทำประโยชน์ในการประกอบเกษตรกรรม แต่ไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยกำหนด ตลอดปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตามเมื่อได้ศึกษาการจัดเก็บภาษีที่ดินของประไทย เปรียบเทียบกับการจัดเก็บภาษีที่ดิน ของต่างประเทศ ได้แก่ สาธารณรัฐไต้หวัน และมลรัฐโอเรกอน ประเทศสหรัฐอเมริกา พบว่า การจัดเก็บภาษีที่ดินของประเทศไทยประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพมีความไม่ชัดเจนในการกำหนดนิยาม การเพิ่มขึ้นของอัตราภาษีประเภทการใช้ประโยชน์ของที่ดินประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพมีอัตราจำนวนที่ต่ำ ทั้งไม่สอดคล้องกับกฎหมายที่ดินที่บังคับใช้อยู่ และไม่มีการบรรเทาภาระภาษีที่เพียงพอ ผู้เขียนจึงขอเสนอแนวทางการปรับปรุงกฎหมายภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างให้มีประสิทธิภาพ ให้ส่งเสริมการกระจายการถือครองที่ดิน และสามารถบรรเทาภาระภาษีให้สอดคล้องกับลักษณะการใช้ประโยชน์ของที่ดินในแต่ละท้องถิ่นได้ และเพื่อให้เหมาะสม ลดความเหลื่อมล้ำ สร้างความเป็นธรรม กระจายการถือครองที่ดิน ให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของการบังคับใช้พระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562