KK1-1593 - Hkai pyek rem ai hkaw hkam kasha (The king child who raised a duck) with English translation
收藏Research Data Australia2024-12-14 收录
下载链接:
https://researchdata.edu.au/kk1-1593-hkai-english-translation/1546302
下载链接
链接失效反馈官方服务:
资源简介:
Translation (Rita Seng Mai) Once upon a time, there was a royal family. While the king was alive, he made a promise to a king from another country. They said, "Let's our daughter and son marry when they become adults." One day, the king passed away. The prince and the princess became adults. The queen was getting older and older. Then she got sick. The king, who had made a promise to the late king, told the queen to send the princess to their country. The queen said to her daughter, "My daughter, I can't follow you. Take your handmaiden with you and go there." As she could not accompany her daughter, She gave her daughter a scarf on which she had dropped her tears three times. She gave it to her. The horse that the princess rode could speak. It could communicate with humans using human language. The princess rode it and set forth her journey. When she was halfway to her destination, she became thirsty. She used a gold cup to drink water. She used the gold cup to drink water. She told her handmaiden, "I am thirsty. Go get some water." The maid said, "Go get it by yourself!" She responded with disrespect. The princess got the water by herself and drank it. And they continued their journey. When they arrived at another mountain bend, the princess became thirsty again. "I am thirsty. Go fetch some water for me," she said to her maid. The maid disrespectfully replied, "Go get it by yourself." When the princess went to drink water, the scarf fell in and floated away. The maid saw everything and thought to herself, "That's good. The scarf is protecting her. Now, since the scarf is gone, I don't need to take care of her anymore. I will do what I want." She got on the horse that the princess rode. When the princess came back, the maid told her, "Only two of us are here. You must listen to me! I will ride your horse. Take off your clothes too. I will wear them." She said to the princess like that. The princess took off her clothes and gave the maid to wear them. The maid wore those clothes. After that, they continued their journey. Later, they arrived at the palace. The king asked the maid who was pretending to be the princess, "Who is she? Who is that girl accompanying you?" She answered, "Oh, she is a beggar. I feel pity for her, so I brought her with me. Maybe, she can get a job here." The king said, "Alright. Let her raise the ducks and take care of them. She can take care of them. Let her do it." She said, "That's good." They had not married yet, although the princess was already in that country. Then the maid thought to herself, "This horse can speak a human language. I should kill it too." Then she told the king, "My king, I窶况e been in trouble all the way here because of this horse. It causes me so much trouble, one thing after another. I don't even want to look at it. Kill it." The king ordered his servants, saying, "Behead this horse at once." The servants killed it at once. They took its head and were about to throw it. At that time, the real princess saw them and asked, "Can you please hang its head at the gate of the place where the ducks are raised? I will give you two visses of gold." They said, "Okay. We can do it." They hung the horse's head at the gate. She really gave them two visses of gold. One day, the real princess and the man who took care of the ducks were tending to them. She wore large hats while tending to the ducks. The man was wearing one as well. They were wearing really large hats and went to take care of the ducks. When they arrived at the gate, she murmured, "The horse, you are the only one who can save me. But you died." At that moment, the horse's head spoke to her, "If your mother, the queen, finds out about this, she will be very upset." The horse talked to her like that. In fact, the maid threatened the princess, "If you tell anyone about our story, you will be dead." The princess couldn't tell the truth to anyone. When the princess murmured to herself, the horse responded. The horse always protected her when it was alive. Then, the princess continued her work. Somewhere, she thought to comb her hair, so she took off her hat. Her hair shimmered like gold in the sunlight. It was so beautiful. Then the man who was tending the ducks saw her and thought to himself, "Let me touch that shining hair." Then he approached the princess. At that time, the princess said, "May a strong wind blow." Suddenly, a strong wind blew and blew off the man's hat. The hat was being blown away. While he was catching it, the princess quickly combed her hair. And she wore her hat again. He couldn't touch the princess's hair that day. Two days later, they were once again tending to the ducks in the forest. While the princess was combing her hair, the man wanted to touch her hair, so he tried. At that moment, the princess said, "May the strong wind blow." His hat was blown again, and he was struggling to catch it. Soon, the princess finished combing her hair. The man was very unsatisfied, so he went to the king and said, "There is a lady who always tends to the ducks with me. She is so special, with hair that shines like gold. Her hair is so beautiful. When I tried to touch it, the strong wind blew. The wind blew my hat away. After I picked up my hat and went back there, she had already finished combing her hair. I tried twice, but faced the same situation both times." The king said, "Escort the lady to the palace. I wish to meet her." The king said that. Then, the lady was called to the palace. "Why are you so special? You are the princess, aren't you? When I look at your appearance, you look like you have never worked before. You don't look like a maid." She said, "I can't say anything to you, my king. I have made a promise. If I tell someone about myself, I will die. I can't tell you." The king said, "If you can't tell a living person about yourself, there is a post in my palace. Say anything you want to that post. It窶冱 not a living thing, so you can tell it about yourself." One day, the princess went to that post and said, "I can't tell anyone about it. My mother will be upset if she finds out. She could even die from a broken heart, so I don't want to tell anyone about myself." She told the post about herself. Actually, the king was listening to her while hiding behind the post. The king knew everything after listening to her. And he called the maid, who pretended to be the princess and prepared to marry his son, and said to her, "You are such a liar!" He ordered his servants to escort the real princess to the palace. He gave her the royal attire to wear. The lady transformed into a beautiful princess as before. The king said, "She is the real princess." At that time, the maid was shocked. The king said, "You lie to me! You deceive all of us! You deserve to die! Kill her." The king's servants killed the maid. In the end, the king arranged a grand wedding for the prince and the princess. And they lived happily with the princess's mother, the queen. Transcription (Lu Awng) Moi shawng de da hkawhkam hkawhkam shang nu wa ni nga ai da. E rai she hkawhkam wa n si shi ai shaloi gaw e kaga mungdan na shi na hkawhkam hkawhkam wa hte ga sadi la hkat ai da na kasha hte nye kasha asak aprat ram wa ai shaloi jaw sha hkat ga i ngu tsun da ai da. Dai shaloi she lani mi na aten hta kawa si mat ai da. Kawa si mat re kasha yan asak ram wa dai hkawhkam kasha wa asak aprat ram wa ai shaloi gaw kanu ma loi dinggai sai da. Dinggai na machyi ai da. Machyi re ai shaloi she dai laga mungdan de na ni gaw dai hku hkawhkam shayi sha hpe i dat ya na matu tsun wa ai da. Dai shaloi she e kanu gaw tsun dat ai da. Ma e ah nu gaw nan kaw n lu hkan nan ai yaw dai majaw ndai nang hpe rem ai ndai nang na nang hpe rem ai i ndai asak sin hku na ndai asak sin num ndai hte sa mat wa mu yaw ngu dai hku ngu tsun ai da. Dai shaloi ah nu nang kaw n lu hkan nan ai majaw ah nu nang hpe e kanu gaw hpajat kaw she shi na myiprwi si masum lang kahte bang na e dai hkawhkam shayi sha hpe jaw dat ai da. Jaw dat re ai shaloi she e dai hkawhkam shayi sha jawng ai gumra gaw ga ma chye shaga ai da. E dai hku i masha zawn nga na chye shaga ai da. Dai hku jawng sa mat wa sai da. Dai hku jawng sa mat wa she lam hpung gaw langai kaw du ai shaloi hka grai lu mayu wa ai da. Hka grai lu mayu wa na she dai hkawhkam shayi sha lu ai gaw ja kawt re ai da. Dai gaw hka gawt lu lu re ai ja kawt re she dai shi na shangu ma ngu na dai wa hpe tsun ai da. Mayam dai hpe hka grai lu mayu wa ai ngai hpe hka du ya u ngu dai hku ngu tsun ai shaloi she nang hkrai sa tu lu u ngu tsun ai da. Dai dai num wa mung gawn gawn ngu tsun ai hku nga dai wa she dai hkawhkam shayi sha wa shi hkrai sha sa yu na she sa lu ai da. Sa lu na bai hkawm sai da. Hkrun lam bai matut hkawm re ai shaloi she grai tsan ai shara hpun gawn langai kaw bai du ai shaloi kalang mi bai hka grai lu mayu wa ai ngai hpe hka sa tu ya u ngu dai hku ngu tsun ai da. Sa tu lu u le ngu dai hku ngu tsun ai shaloi she dai hkawhkam shayi sha hka bai sa lu ai ngu sa mat wa shaloi she ndai shi gun ai hpajet wa she hka kaw hkrat yawn mat wa ai dai hpe gaw dai ma hteng i shi hpe shi na ra na ngu na dai num mu ai da. Mu ai shaloi she e rai sai ndai hpa jat gaw shi hpe makawp maga ai re dai majaw ya dai hpa jat dai yawn mat sai re ai majaw shi hpe n makawp maga sai dai majaw ya gaw ngai ra ai hku galaw sa na re ngu she shi gaw dai hkawhkam shayi sha jawng ai gumra kaw dai e shi hpe woi sa ai shi na mayam num ngu na wa jawng kau ai da. Jawng kau na she grai e dai hkawhkam shayi sha bai wa ai shaloi nang ya gaw nang hte ngai sha re dai majaw nang ngai tsun ai ga madat ra ai e ngai nang na gumra ma jawng taw sai dai majaw nang na buhpun palawng ma yawng raw u nang na buhpun palawng ngai hpun na ngu dai hku ngu tsun ai da. Dai hku ngu jang she dai hkawhkam shayi sha gaw e shi na buhpun palawng ni raw na she dai num wa hpe hpun kau shangu ai da. Dai num wa hpun re she rai mat wa sai da. Hkawm mat wa re she hkawhkam wang du sai da. Hkawhkam wang du ai shaloi she e hkawhkam hkawhkam wa hpe tsun ai da. E e nang oh ra nang kaw hkan nan ai kadai rai ngu tsun she shi mung oh lam kaw hpyi sha taw nga ai dai majaw ngai shi hpe matsan dum na ngai hpa lama mi sha pi lu yang lu ngu na ngai shaga wa re ngu dai hku ngu tsun ai da. Dai she hkawhkam wa gaw e dang nga yang shi hpe hkai pyek rem shangu ga dai hku ngu tsun ai da. Hkai pyet rem na bungli nga ai dai majaw hkai pyek rem shangu ga i ngu dai hku ngu tsun ai loi mai ai ngu tsun ai da. E rai tim grai n hkungran shi ai da dai num wa hpe e dai hku ngu tsun na she nga dai she dai shaloi gaw dai num wa gaw myit ai da e ndai gumra ga chye shaga ai re majaw ndai gumra hpe ma sat kau ya ai ngu myit na she hkawhkam wa hpe tsun ai da. E hkawhkam wa e ndai gumra gaw lam kaw ngai kaw grai jam jau jaw ai a dai hku lama mi lama mi re na jam jau jaw ai majaw ndai gumra hpe ngai n kam yu sai dai majaw sat kau mung ngu dai hku tsun ai da. Dai shaloi she dai shi shi hpe shangu i ra na ni hpe shaga dat ai da. Hkawhkam wa shaga dat ndai gumra hpe baw tawk di na sat kau mung ngu dai hku ngu tsun she baw tawk di na sat kau ai da. Sat kau na abaw sa kabai kau hkyen dai hku sa kabai kau hkyen abaw sa kabai kau hkyen ai kaw dai hkawhkam shayi sha le i dai wa mu ai da. Dai shaloi she hpyi ai da e ngai hpe ndai abaw ndai gumra baw ndai hpe htaw anhte hkai pyek rem sa wa yang pru wa wa re ai lam dai kaw chyihka lam kaw sa noi da ya mit yaw ngai ja nanhte hpe joi lahkawng jaw na ngu tsun ai da. Dai shaloi she mai ai ngu tsun na gumra dai hpe oh chyinhka lam kaw sa noi da ya ai da baw hpe sa noi da ya re ai shaloi she ja joi lahkawng jaw kau sai da. Ja joi lahkawng jaw kau re ai shaloi she lani mi na aten hta hkai pyek rem na matu dai hkawhkam shayi sha ma re na hkai pyek rem ai la kasha langai ma da shang lahkawng hkai pyek rem sa re shaloi she hkai pyek rem ai shaloi baw chyawp grai kaba re ai chyawp ai da shang lahkawng la wa ma baw chyawp grai kaba re chyawp dai hkawhkam shayi sha ma baw chyawp grai kaba chyawp re she sa mat wa sai da sa mat wa re ai shaloi she e chyihka lam kaw du ai shaloi um e gumra e nang sha i ngai hpe hkye la na re wa nang gaw si mat sai ngu dai hku ngu tsun ai da. Dai gumra wa tsun ai da. E na nu chye yang gaw i hkawhkam jan chye yang gaw grai myit n pyaw na re grai yawn na re dai hku ngu tsun ai da. Dai she dai num wa tsun da ai da dai shi hpe rem ai num wa she nang ndai lam tsun dan yang gaw nang e dai hku i si u ga ngu na nang dai hku tsun tsun nu i dai hku ngu tsun ai dai hkawhkam shayi sha gaw dai hku tsun da ai da. Dai hku jang kadai hpe ma n mai tsun dan ai da shi dai hku ngu na dai hku tsun re she dai gumra wa baw ga shaga wa ai da. E nang galoi mung makawp maga ai le i shi hpe dai hku re tsun ai she dai hku bai rem sa mat wa sai da. Rem sa mat wa re ai shaloi she e dai hkawhkam shayi sha wa baw masit na re ngu nam kaw du ai shaloi kaya ni hku di baw chyawp malawt kau dat na kaya hpyeng dat yang she oh jan jan shingna i jan dai hte she hkra na she dai hkawhkam shayi na kaya wa ja zawn zawn re da grai tsawm taw ai da. Dai hpe she oh ra hkai pyek rem ai la sha ngu na wa mu ai da. Mu na she kaya oh ra ram tsawm ai gaw sha pi sa jum yu na re ngu na ni hku sa wa jang she e dai hkawhkam shayi sha gaw nbung e maja bung dat u ngu tsun ai da. Dai shaloi she nbung wa grai bung wa na she dai la wa na baw chyawp malawt mat ai da. Pyen mat ai da dai hpe she dai la wa gaw dai baw chyawp hkan rim nga laprang she hkawhkam shayi sha gaw kaya ni masit kau lawang lawang masit kau na she baw chyawp bai chyawp kau da dai shani mung dai la dai wa gaw hkawhkam shayi sha na kaya hpe n lu jum ai da. E hpang lahkawng ya nga yang kalang bai rem ai da. Shanhte ni nam de bai sa re she dai nam de bai sa re ai shaloi she e dai shani ma dai hku sha re ai da. Shi baw bai masit re she dai la kasha wa bai jum mayu ai da. Kaya dai hpe sa jum sa hkra na re ngu dai hku nga myit ai shaloi she e nbung e maja bung wa rit ngu tsun ai da. Nbung grai bai bung wa na baw chyawp bai malawt mat ai da shi dai hpe bai sa rim nga hkawhkam shayi sha dai hku masit ngut mat ai dai shaloi she e dai shaloi she dai la kasha wa gaw shi na myit hta grai myit n dik ai majaw hkawhkam wa hpe sa tsun dan ai da. Hkawhkam wa hpe sa tsun dan re ai shaloi she e i hkawhkam ngai hte hkai pyek rau rem ai num kasha gaw grai lak lai ai i shi kaya masit yang wa shi na kaya wa ja zawn zawn grai kabrim tsawm na she ngai sa jum na ngu jang nbung ni grai bung wa na nye baw chyawp malawt mat na ngai dai rim ma bai nhtang wa yang kaya ni masit ngut sai ngu dai hku ngu tsun ai da. Lahkawng ya ting lahkawng ya dai hku re ai ngu tsun she hkawhkam wa gaw e hpa mi nga nga dai num kasha hpe shaga yu u ngai hkrum mayu ai nga dai hku ngu ai shaloi she e hkawhkam shayi sha dai hkawhkam shayi sha hpe shaga da shaga ai loi she sa sai da. Sa na she nang hpa baw re na i dai hku e dai hku nang hkawhkam shayi sha n re i e nang na kaya ni nang na hkum ni i hkum sin yan hpe yu yang nang gaw bungli galaw ai zawn zawn re n re ai ngu re i bungli galaw sha ai mayam num zawn n re ai ngu dai hku tsun she dai kaw she ngai n mai tsun ai hkawhkam wa e ngai gaw ga sadi jaw da sai i dai lam ni tsun yang ngai si na hku ga sadi la da sai dai hku n mai tsun ai ngu tsun ai da. E nang dai hku n mai tsun yang gaw anhte i asak hkrung ai shinggyim masha hpe n mai tsun yang gaw htaw ngai na hkawhkam wang oh ra kaw shadaw langai mi tu ai yaw dai shadaw dai na shadaw dai hpe nang sa tsun dan dan di u ngu tsun ai da. Shi gaw asak n rawng ai re nga mai tsun dan ai ngu dai hku ngu tsun ai da. Dai loi she dai hku ngu tsun ai shaloi she lana mi na aten hta dai hkawhkam shayi sha gaw shadaw dai kaw sa shanat na she ngai i ndai lam ni n mai tsun ai re wa e ngai rai tim mung ngai nye nu na yang gaw ngai hpe grai matsan dum na i dai hku pi yawn na si mat chye ai dai majaw ngai n gwi tsun ai re wa ngu dai hku ngu na i mi shi sa wa ai shaloi na lam ni dai hku tsun dan ai da. Shadaw dai hpe sa tsun dan re ai shaloi she dai shadaw na hpang kaw gaw dai hkawhkam wa sa lagu madat nga na hku nga sa lagu madat nga ai shaloi hkawhkam wa chye mat sai da. Chye ma na she dai shaloi she hkawhkam wa chye mat na she shaga sai da dai hkawhkam shadang sha hte hkungran na i dai num kasha hpe shaga na she um nang masu ai ngu da i e dai hku shi hpe ra na ni hpe tsun na she dai hkawhkam shayi sha hpe mi na zawn hkawhkam shayi sha wutsone i buhpun palawng dai jahpun dat ai da. Dai jahpun dat ai hte grai tsawm mat ai da kaja wa hkawhkam shayi sha raw re mat ai hte ndai wa she re gaw hkawhkam shayi sha ngu na woi wa da. Woi wa ai shaloi oh ra num wa grai gajaw mat ai da. Dai majaw nang gaw ngai hpe masu ai i anhte yawng hpe masu ai majaw nang gaw e si grin ai ari nang kaw nga ai dai majaw sat kau mu ngu tsun dai da. Dai majaw dai num hpe sat kau ai da. Dai ra na wa hpe sat kau na ndai hkawhkam shayi sha hte hkawhkam shadang sha hpe hkungran na kanu kaw bai woi wa mat ai da. . Language as given: Jinghpaw
译制版(丽塔·森·迈):
从前,有一个王室家族。国王在世时,曾与另一个国家的国王订立盟约:"待我之女与你之子成年后,便让他们成婚。"不久后,国王驾崩。王子与公主相继成年,王后日渐衰老,最终身染重疾。曾与先王缔结盟约的国王,便向王后提出,要接公主前往本国。王后对女儿说道:"我儿啊,我无法陪你同去,你便带着侍女一同前往吧。"因不能伴女儿左右,王后将一条曾为她滴落三滴泪水的围巾赠予了她。
公主所乘的马匹竟能言人语,可与人类互通话语。于是公主骑上骏马,踏上了旅途。行至半途,公主口渴难耐,便对侍女道:"我渴了,去帮我取些水来。"侍女却无礼地回道:"你自己去!"公主只得亲自取水饮下,二人继续赶路。行至另一处山坳时,公主再次口渴,便又吩咐侍女:"去给我取些水来。"侍女依旧傲慢地回应:"自己去。"公主取水归来时,围巾不慎滑落水中,随波漂走。侍女将一切看在眼里,暗自思忖:"这条围巾本是她的护身符,如今既已丢失,我便无需再照料她,尽可随心所欲了。"于是侍女骑上公主的坐骑,待公主返回,侍女便对她喝道:"此处仅有你我二人,你必须听我的!我要骑你的马,把你的衣服也脱下来给我穿。"公主只得脱下衣物,交由侍女穿戴。
此后,二人继续行程。不久后,她们抵达了王宫。国王看向假扮公主的侍女,问道:"你身旁的这位女子是谁?"侍女答道:"哦,她是个乞丐,我可怜她,便带她一同前来,或许能在此谋一份差事。"国王道:"也罢,便让她去饲养鸭子,负责照料它们吧。"二人尚未成婚,而真正的公主早已来到这个国家。此时侍女暗自盘算:"这匹马能言人语,必须将它除掉。"于是她对国王说:"父王,此行一路皆是这匹马惹的祸,它接连不断地给我添麻烦,我连看都不愿看它一眼,求父王将它斩杀。"国王当即下令侍从:"即刻将此马斩首!"侍从们立刻动手杀了马,提着马首正准备丢弃时,真正的公主恰好撞见,便上前请求道:"能否将马首悬挂在养鸭场的大门处?我愿赠予你们两维希(viss)的黄金。"侍从们应允:"好,我们照做。"随后他们将马首挂在了大门上,公主也如约奉上了两维希黄金。
一日,真正的公主与负责养鸭的男子一同照料鸭群,二人都戴着宽大的帽子。他们头戴大帽,前去打理鸭群。行至大门处,公主低声呢喃:"骏马啊,唯有你能救我,可你却已离世。"话音刚落,马首竟开口说道:"若你的母后得知此事,定会万分悲痛。"原来,此前侍女曾威胁公主:"若你将此事告诉任何人,你便会死。"公主不敢向任何人吐露实情。此刻马首应声而答——这匹马生前始终守护着她。
公主继续劳作,某日她想梳理头发,便摘下了帽子,金发在阳光下熠熠生辉,美得不可方物。养鸭男子见状,暗自心想:"我真想触摸那闪耀的发丝。"于是他缓步靠近公主。此时公主默念:"愿狂风骤起。"刹那间,狂风大作,将男子的帽子吹飞。男子忙着去追帽子时,公主迅速梳好头发,重新戴上了帽子。当日男子未能如愿触摸公主的发丝。
两日后,二人再次在林间照料鸭群。公主梳理头发时,男子又想上前触摸,公主当即默念:"愿狂风骤起。"男子的帽子再次被风吹走,他慌忙去追赶。很快公主便梳好了头发,男子满心不甘,便去面见国王,说道:"有一位女子常与我一同照料鸭群,她甚是特别,发丝如黄金般闪耀,美得动人心魄。我曾试图触摸她的头发,却突然刮起狂风,将我的帽子吹飞。待我捡回帽子返回时,她已梳好头发。我试了两次,皆是如此。"国王道:"将那位女子带到王宫来,我想见见她。"于是女子被传唤至王宫。国王见到她后问道:"你为何如此与众不同?你就是公主,对不对?看你的样貌,全然不像劳作之人,倒像是从未做过粗活的贵族。"女子答道:"我不能告诉您任何事,父王。我曾立下誓言,若向他人泄露自己的身份,我便会死去。我不能告诉您。"国王道:"若你不愿对活人吐露实情,王宫中有一根柱子,你可对它倾诉一切。它并非活物,你尽可告知它你的身份。"
一日,公主来到柱子旁,哭诉道:"我无法告诉任何人我的身份。若母后得知此事,定会伤心欲绝,甚至可能因此离世,所以我绝不能向任何人透露自己的身份。"她对着柱子倾诉了一切。殊不知,国王正藏在柱子后偷听,将一切尽收耳中。随后国王传唤了假扮公主、即将与王子成婚的侍女,怒斥道:"你这个骗子!"他下令侍从将真正的公主接入王宫,赐予她王室服饰。女子重新变回了昔日美丽的公主模样。国王当众宣布:"她才是真正的公主。"此时侍女大惊失色。国王怒道:"你竟敢欺骗我,欺骗我们所有人!你罪该万死,杀了她!"国王的侍从们当即处死了侍女。
最终,国王为王子与公主举办了盛大的婚礼,二人与公主的母亲王后一同过上了幸福的生活。
转写版(卢·翁):
从前,有一个王室家族。国王在世时,曾与另一位国王定下婚约:"待我女儿与你儿子成年后,便让他们成婚。"不久后,国王驾崩,王子与公主都已长大成人。王后日渐衰老,最终病倒。曾与先王缔结盟约的国王,便让王后送公主前往本国。王后对女儿说:"我的孩子,我不能陪你同去,你带着侍女一同去吧。"因无法陪伴女儿,王后将一条曾为她滴下三滴泪水的围巾送给了她。公主所骑的马竟能说人话,可与人类交流。于是公主骑上马踏上了旅程。行至半路,公主口渴,她想用金杯喝水,便对侍女说:"我渴了,去给我取些水来。"侍女却无礼地说:"你自己去!"公主只得自己取水喝下,二人继续赶路。行至另一个山坳时,公主又口渴了,便对侍女说:"去给我取些水来。"侍女依旧无礼地回道:"自己去。"公主取水回来时,围巾滑落水中,随波漂走。侍女见状暗自心想:"这条围巾是她的护身符,现在没了,我就不用再照顾她了,可以随心所欲了。"于是侍女骑上公主的马,待公主回来后,侍女对她说:"这里只有我们两个人,你必须听我的!我要骑你的马,把你的衣服脱下来给我穿。"公主只得脱下衣服,让侍女穿上。之后二人继续赶路。不久后,她们抵达了王宫。国王问假扮公主的侍女:"你身边的这个女孩是谁?"侍女答道:"哦,她是个乞丐,我可怜她,便带她一起来了,或许能在这里找份工作。"国王说:"好吧,让她去养鸭子,负责照看它们吧。"此时公主还未与王子成婚,而真正的公主早已来到这个国家。侍女暗自盘算:"这匹马能说人话,必须把它杀掉。"于是她对国王说:"父王,这匹马一路上给我惹了不少麻烦,一件接一件,我都不想看它一眼,杀了它吧。"国王立刻下令侍从:"马上把这匹马斩首!"侍从们立刻杀了马,提着马正要扔掉时,真正的公主看见了,便上前请求:"能否把马首挂在养鸭场的大门上?我给你们两维希(viss)黄金。"侍从们说:"好,我们可以照做。"他们把马首挂在了大门上,公主也真的给了他们两维希黄金。一天,真正的公主和养鸭的男子一起照看鸭子,他们都戴着大帽子。他们戴着大帽子去照看鸭子,走到大门处时,公主低声说:"骏马啊,只有你能救我,可你已经死了。"这时马首开口说:"如果你的母后知道这件事,她会非常难过的。"原来,此前侍女曾威胁公主:"如果你告诉任何人这件事,你就会死。"公主不敢告诉任何人真相。当公主低声说话时,马首回应了它——这匹马生前一直保护她。公主继续干活,有一天她想梳头,便摘下了帽子,她的头发在阳光下像金子一样闪闪发光,非常美丽。养鸭的男子看见了,心想:"我要摸摸那闪亮的头发。"于是他走近公主。这时公主说:"愿大风刮起来。"突然一阵大风刮来,吹走了男子的帽子。男子去追帽子时,公主迅速梳好了头发,又戴上了帽子。那天男子没能摸到公主的头发。两天后,他们又在树林里照看鸭子。公主梳头时,男子又想摸她的头发,公主便说:"愿大风刮起来。"男子的帽子又被吹走了,他忙着去追。很快公主梳好了头发,男子很不甘心,便去见国王,说:"有一位女子常和我一起照看鸭子,她很特别,头发像金子一样闪亮,非常美丽。我想摸她的头发时,突然刮起大风,吹走了我的帽子。我捡回帽子回来时,她已经梳好了头发。我试了两次,都是这样。"国王说:"把那位女子带到王宫来,我想见见她。"于是女子被带到了王宫。国王见到她后说:"你为什么这么特别?你就是公主,对不对?看你的样子,你从来没干过活,不像个侍女。"女子说:"我不能告诉您任何事,父王。我发过誓,如果我告诉别人我的身份,我就会死。我不能告诉您。"国王说:"如果你不能告诉活人,王宫里有一根柱子,你可以对它说任何话,它不是活的,你可以告诉它你的身份。"一天,公主来到柱子旁,说:"我不能告诉任何人我的身份。如果我母后知道了,她会伤心的,甚至可能心碎而死,所以我不能告诉任何人我的身份。"她对着柱子说了自己的事。其实国王正藏在柱子后面偷听,听到了一切。然后国王叫来假扮公主、即将和王子结婚的侍女,说:"你这个骗子!"他下令侍从把真正的公主接到王宫,给她穿上王室的衣服。女子变回了以前美丽的公主模样。国王说:"她才是真正的公主。"这时侍女惊呆了。国王说:"你骗了我!你骗了我们所有人!你该死!杀了她!"国王的侍从们杀了侍女。最后,国王为王子和公主举办了盛大的婚礼,他们和公主的母亲王后一起过上了幸福的生活。
提供机构:
PARADISEC



