ประสบการณ์การจัดการกับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งตับระยะสุดท้าย ผู้ดูแลและบุคลากรทางการแพทย์ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

โรคมะเร็งตับเป็นปัญหาทางด้านสาธารณสุขสำคัญของการป่วยและการตายทั่วโลก จากสถิติสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข ปี 2564 พบการตายจากโรคมะเร็งตับมีแนวโน้มสูงขึ้นทุกปี เกิดได้ทุกช่วงวัย และพบว่าเป็นโรคที่มีการพยากรณ์ไม่ดี ในระยะแรกจะไม่แสดงอาการ จะแสดงอาการเมื่อโรคเข้าสู่ในระยะลุกลาม การรักษาโรคมะเร็งตับในระยะนี้ไม่มีทางหายขาด เป็นการรักษาเพื่อประคับประคอง บรรเทาความทุกข์ทรมานจากโรคให้แก่ผู้ป่วย เน้นการดูแล ให้ความสำคัญกับคุณภาพชีวิตผู้ป่วย เพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้ป่วยให้ดีในขณะเจ็บป่วย มีการเตรียมความพร้อมในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต ผู้ป่วยสามารถเผชิญความตายได้อย่างสุขสงบ สมศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีรูปแบบการศึกษาแบบปรากฏการณ์วิทยา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความจำเป็นที่เกี่ยวข้องกับคุณภาพชีวิตและประสบการณ์การจัดการคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งตับระยะสุดท้าย ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เก็บข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสังเกตแบบมีส่วนร่วมเพื่อตรวจสอบความตรงของข้อมูล โดยมีผู้ให้ข้อมูล 3 กลุ่ม 1) ผู้ดูแลจำนวน 10 คน 2) ผู้ป่วยมะเร็งตับระยะสุดท้ายจำนวน 10 คน และ 3) บุคลากรทางการแพทย์ จำนวน 5 คน พบว่า ผู้ให้ข้อมูลสะท้อนมุมมองว่าความเจ็บป่วยมีสาเหตุจากพฤติกรรมส่วนบุคคลที่ไม่ดี ผนวกกับความผิดปกติของเซลล์ กรรมพันธุ์ และเป็นส่วนของเวรกรรม อีกทั้งยังมองว่าเป็นโรคมีความไม่แน่นอน การพยากรณ์โรคไม่น่าจะมีชีวิตเกิน 6 เดือน วิธีคิดและมุมมองเหล่านี้ ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตลดลงอย่างรวดเร็ว ด้านร่างกาย ผู้ป่วยร่างกายทรุดลงอย่างรวดเร็ว ต้องเผชิญกับอาการของโรคที่ไม่แน่นอน ผู้ป่วยมีอาการแน่นท้องหายใจไม่สะดวกและอาการปวดรุนแรง ด้านจิตใจ ผู้ป่วยตกอยู่ในสภาวะเครียดต่ออาการที่เผชิญอยู่ เกิดความเสียใจต่อโรคที่เป็น รู้สึกว่าตนเองเป็นภาระของครอบครัวและเกิดความสิ้นหวังในการใช้ชีวิต ด้านสังคมและจิตวิญญาณ พบว่าผู้ป่วยส่วนมากอยู่ในสภาวะติดเตียงต้องอาศัยผู้ดูแลและบุคลากรทางการแพทย์ดูแลรักษาแบบประคับประคองอาการ ผู้ป่วยในระยะนี้ต้องการกำลังใจ ต้องการการสนับสนุนทางสังคมและการเข้าถึงศาสนา การจัดการคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยพบว่า มีรูปแบบการจัดการที่หลากหลายคือ การจัดการอาการโดยใช้ยาซึ่งในโรงพยาบาลขนาดใหญ่โดยเฉพาะโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยจะมีการจัดการที่มีการจ่ายมอร์ฟีน ผู้ดูแลจัดการอาการแบบไม่ใช้ยาโดยการเปิดเพลงบรรเลง ผู้ป่วยได้รับการจัดการความเครียดและการสนับสนุนทางสังคมแบบปฐมภูมิจากผู้ดูแล แบบทุติยภูมิจากทีมบุคลากรสหวิชาชีพ พบว่าบุคลากรทางการแพทย์มีการจัดการด้านการสื่อสารข่าวร้ายให้กับผู้ป่วยและผู้ดูแลและการจัดการในวาระสุดท้ายของชีวิต เพื่อให้ผู้ป่วย มองความตายเป็นความสุขสงบ